Vier

Dankzij Tessa schrijf ik mijn rijtjes van 4:

4 Banen:
Verkoopster in een galerie/winkel (schilderijen, aardewerk, houten en blikken speelgoed)
Groepsleidster op een activiteitencentrum en in een woonvorm
Agogisch medewerker in een AVO (aanvullende opvang asielzoekers)
Ambtenaar (afdeling personeel en onderwijs)

4 Films:
Ik ben geen filmkijker, maar heb wel bijzondere herinneringen aan Dirty Dancing, Children of a Lesser God, The Green Mile en The Champ.

4 Plaatsen waar ik ben geweest:
Sao Vicente - Portugal (meest Zuid-Westelijke punt van Europa)
Port-au-Prince - Haïti
Sao Paulo - Brazilië
Sucre - Bolivia

4 Plaatsen waar ik heb gewoond:
Ballum
Leeuwarden
Ripon (Yorkshire Dales - Engeland)
Buren

4 TV-programma's die ik kijk:
Wie is de Mol? (Jaaa, wie ís de mol??)
Boer zoekt Vrouw
De Lama's
Hello Goodbye (met jankgarantie)

4 Radioshows:
Chiel Beelen op mijn wekkerradio
Lekkere muziek in de auto
Waterstad FM (de enige zender die niet stoort op de radio in mijn hobbyruimte)

4 x Lievelingseten:
Zelfgemaakte Brownies
Rode bieten
De gebakken aardappelen van mijn moeder
Paranoten in pure chocola (Wereldwinkel)

4 (ahum, 5) Plaatsen waar ik liever zou zijn:
In mijn bed met een goed boek (terwijl de regen tegen de ramen slaat)
Voor de tent, op een rustig bosveldje
Op het strand met harde wind (en daarna warme chocomel drinken in het strandpaviljoen)
Bij de schoonheidsspecialiste, tijdens een nek- en schoudermassage
In de Hammam

4 Personen aan wie ik het stokje doorgeef:
Irma
Petrouchka
Lies
Lucie
Natuurlijk alleen als jullie het leuk vinden, voel je niet verplicht!

Opsekop

Lang (heeeeel lang) heb ik er tegenaan gehikt, het breien van sokken vanaf de teen richting de boord. Ik liep maar met het idee dat dat moeilijk/lastig/onbekend is, waardoor ik bij een nieuw paar sokken toch telkens maar weer bij de boorden begon. Maar dit jaar kwam ik in blogland opvallend vaak blogjes tegen over 'fearless knitting' (waar ook opvallend vaak toe-ups in de wensenlijstjes stonden) en besloot ik mijn angsten overboord te gooien en het gewoon te gaan proberen (met een beetje hulp van Cat Bordhi en Tijm).

Steken opgezet volgens de Figure-8-Cast-On en huppatee, breien.



En toen ging het mis. Op de verkeerde plek geminderd, waardoor de hak niet goed zat en de hoek tussen voet en been te groot. Niet erg comfortabel ;o(. En de tenen vond ik te puntig. Kortom: doorbreien zou zonde van tijd en garen zijn. Dus uitgehaald en een 2e poging. En dan nu wél helemaal volgens een patroon. Bij m'n eerste magische bol ruil kreeg ik het 'You're putting me on'-patroon en dat bleek een schot in de roos.

In plaats van 8 steken voor de opzet heb ik nu 24 genomen, waardoor de punt van de tenen veel minder smal is (en beter om mijn tenen past).

Badend in het zonlicht (hoe zalig na al die nattigheid van de laatste tijd, we hadden een privé-zwembad rond ons huis!)

De sokkenwol heb ik zelf geverfd (later meer hierover), in de pan (garbage-bag methode, waarover ook later meer). Met blauw, roze, paars in alle tinten. Ik raak een beetje uitgekeken op de zelfstrepende garens, merk ik. Tijd dus voor wat meer 'onvoorspelbare' garens. Grappig genoeg is de ene sok veel blauwer dan de andere, die meer roze heeft. Duidelijk brusjes, maar niet identiek. Ik hou daar wel van ;o)

Show me je sokken!

Lies begon, met het showen van haar collectie handgebreide sokken. Leuk om een kijkje in andermans/-vrouws la te mogen nemen. Ik kan natuurlijk niet achterblijven. Bij deze mijn huidige handgebreide sokkenvoorraad.



Statistieken:
18 Paar sokken, waaronder:
- 2 Paar van dezelfde wol (uit de ultieme begintijd van de zelfstrepende garens)
- 1 Paar enkelsokjes
- 3 Paar van handgeverfde wol
- 1 Paar van handgesponnen schapenwol (Fries melkschaap)

- 4 Paar niet door mij gebreid

- 6 Paar al minstens 3 jaar niet meer gedragen (waaronder die 4 paar niet door mij gebreide sokken, toeval??)

De bescheiden collectie van jongste. Het linkerpaar wollen sokken kreeg hij onlangs van mijn moeder, het 2e paar heb ik gebreid van handgeverfde, handgesponnen schapenwol. Éen van mijn eerste sokjes, leuk om ze nu 'in aktie' te zien.



Oudste vond het maar vreemd om al onze sokken op de foto te zetten, maar zag er even later ook wel de humor van in. Kijk maar eens naar zijn speciaal-voor-de-foto-in-verschillende-sokken-gehulde voeten :o)

De absolute winnaar hier in huis is Leo:



Bovenaan een stapeltje gekochte 'dunne' sokken die eigenlijk nooit uit de la komen. Voor de rest allemaal handgebreide sokken. Door mij en door anderen. Manlief is een dankbare afnemer. Vrijwel alle dagen wollen sokken aan zijn voeten (behalve 's zomers in sandalen ;o)

Tot slot, 2 toepasselijke foto's die ik onlangs tegenkwam op hét net.
Laatje
Rekje

Vooruitgang

Hoera, we hebben weer telefoon!

Nu nog het aanrechtblad en gespackte muren (en de definitieve deurkrukken en....)

Deja-vu

Het stenen aanrechtblad zou hier afgelopen dinsdag worden afgeleverd....
De mannen voor het spuiten van de laatste stukken muur zouden gisteren komen....
Na 9 lange weken wachten, zou vandaag eindelijk onze telefoon worden aangesloten....

Goh, het begint op Bolivia te lijken hier :o(

Sokken en stoeldoppen

Eindelijk weer eens een paar sokken af. Het breitempo ligt laag momenteel door andere bezigheden (mogen jullie 3x raden welke ;o). Maar hier dan toch, een paar sokken para mi. In een gewoon recht-toe-recht-aan vertrouwd model waar ik lekker gedachtenloos aan heb kunnen breien.

De sokkenwol komt van het Stookhok en heb ik een poos geleden geverfd in aqua/paars/zwart. Er zitten wel kleine overlappingen van zwart in het breisel, maar nergens grote 'poelen' (oké, oké, bij de tenen zit wel aan beide kanten een poeltje zwart, maar als je een beetje tactisch fotografeert, zie je daar niets van ;o).

Ik had trouwens voor maat 39 (zonder toeters en bellen) bijna 100 gram nodig. Ik had minder dan 5 meter draad over. Terwijl ik dit garen toch met naalden 2,25 heb gebreid. Zó weinig heb ik nog nooit overgehouden van 100 gram sokkenwol. Meestal kon ik er nog wel een paar kleine sokjes van breien, maar nu, helaas. Het restje bewaar ik om een eventueel slijtplek/gat mee te kunnen (laten) wegwerken. Al ben ik ook wel gecharmeerd van sommige restjessokken.

De hakken zijn verstevigd door het breien van afgehaalde steken. Het geeft ook een leuk effect (en zo verschillend per sok!). Jammer dat het tijdens het lopen zo lastig is om je eigen hakken te bekijken :o)

De foto's heb ik zelf gemaakt. Wegens een werkende man, een zwemmende oudste en een slapende jongste (wat die überhaupt kan doen met een fototoestel is een tweede). Leve de zelfontspanner. Het is trouwens nog best een klus om een scherpe foto te maken van je eigen voeten ;o)

Misschien is dít toch eigenlijk wel een beter idee:

Goh, de kleuren lijken zo veel meer te poolen (het samenkomen van dezelfde kleur(en). Aan mijn voeten valt dit helemaal niet zo op. Geukkig, want ik ben niet zo'n fan van poolende breisels (uitzonderingen daargelaten).

De laatste tijd kom ik verhipte vaak in de plaatselijke Doe-Het-Lekker-Zelf-Zaak. Gister o.a. voor nieuwe stoeldoppen (voor onder een stapeltje groenblauwe/blauwgroene houten stoelen van de kringloopwinkel).

En ineens kreeg ik een lumineus idee (nou Judith, dat lumineus valt wel mee hoor, gewoon afgekeken, waarover later meer) waar je een kleine maat stoeldop ook heeeeel goed voor kan gebruiken.

Stekenbeschermers/naaldenhouders.

Gaatje erin prikken met een hete spijker (haa, die liggen er genoeg her en der, in niet-hete toestand uiteraard), stukje elastiek erdoor halen, knoopje erin. Klaar. Precies de goede maat voor mijn korte sokkennaaldjes.

Ik gebruik nu al jaren mijn naaldenhouders die ik lang, lang geleden maakte van 2 lege fotorolkokertjes en een stukje elastiek. Omdat ik met korte naaljes breide, kon ik nergens een passende oplossing vinden ('iedereen' breide toen nog met lange naalden en de enige stekenbeschermers die ik kon vinden waren veel te groot/lang voor mijn korte naaldjes, die ik trouwens van een vriendin van mijn moeder uit Duitsland kreeg, hier in NL kon ik die nérgens vinden. Dat is nu gelukkig wel anders. Dat oude ding werkt prima, maar is best 'groot' (of beter gezegd, de kokertjes hebben veel loze ruimte). Later heb ik van spiraalkoord naaldenhouders gemaakt, maar daarmee ben je nog niet van de scherpe punten af. Tijd dus voor iets anders, iets kleiners.

Ik probeerde de site/webwinkel waar ik de sokkennaaldenhouders/ beschermers/dingesen zag te googlen, maar kan hem niet meer terugvinden. Ik weet nog dat de prijs per 3 stuks 8 Dollar was en dat ik dat een boel geld vond voor zoiets simpels. Ik was nog aan het denken over passende dopjes (viltstiftdoppen, pvc-buis-afsluiters... geen idee of zoiets überhaupt bestaat in zo'n kleine maat), tot ik dus voor de bakjes met stoelpootdoppen stond, in allerlei maten. Pling (gloeilamp-moment)!

En, ik kan het niet laten (met het risico dat ik te boek kom te staan als ongelovelijke knieperd), de totale kosten voor mijn nieuwe naaldenhouder zijn € 0,20 voor de dopjes en de verwaarloosbare kosten van een stukje glinster-elastiek uit mijn voorraad.

En nu ik even aan het Googlen ben, ontdekte ik deze site, mét uitleg. Gemakkelijker kan ik het niet maken.

Op de naalden het allereerste begin van een nieuw paar sokken voor D. Sokkenwol Fabel van Dropsgarn. Ik heb een tijdje terug 2 bollen van deze kleur aan Lucie opgestuurd, omdat het zo wonderwel kleurde bij de streng handgesponnen merino die ik haar gaf in het kader van Pay it Forward! Omdat ik de kleuren zo mooi vond en D ook, heb ik onlangs 2 nieuwe bollen van dit kleurnummer bij Wolhalla besteld.

Slot-act

Wat klopt er niet aan dit plaatje?



We blijken zelfdenkende sloten in dit huis te hebben. De handvaten (of zijn het handvatten?) die wij het mooist vonden, waren niet op voorraad en daarom hebben verschillende deuren in huis nog een tijdelijke deurkruk. Op de badkamerdeur zit een handvat met een slot erop, met aan beide kanten sleutels.

Vanmorgen had Leo de sleutels van de overloopkant uit de deur gehaald en op de vensterbank in de badkamer gelegd. Een paar keer heen en weer gelopen, niets aan het handje. Een half uurtje later wilde ik iets uit de badkamer pakken... deur op slot. Huh? Wie heeft die deur nu op slot gedaan en waar zijn de sleutels? Jaaaa, die liggen binnen. En de deur is met geen mogelijkheid open te krijgen. Grrrr. Hoe gaan we dit oplossen? Sleutels van een ander, zelfde deurkruk in huis erbij gepakt. Natuurlijk, past niet. Kijken in de keet van de bouwvakkers of daar misschien nog een zelfde slot mét sleutels ligt. Helaas. Uiteindelijk heeft Leo de boor in het slot gestoken om de heleboel open/los te wroeten. Want het is wel erg lastig zonder badkamer (en de reservetandenborstels liggen ook in de badkamer, waar toveren we op zondag nieuwe vandaan?). Was nog een heel gedoe (boor te kort), maar al mopperend ('wie bedenkt zo'n kl*te-systeem?') ging de deur gelukkig weer open.

Je moet er toch niet aan denken hoe dit ook had kunnen gaan? Onze peuter opgesloten en wij niet bij hem kunnen. Nog erger, Leo aan het werk, ik alleen thuis (en niet zo handig met de klopboormachine.. maar misschien, dán wel?). We kregen helemaal de kriebels van het idee en hebben gelijk de sleutels uit het slot gehaald en het slot buiten werking gezet. Later bedacht mijn zus een nog erger scenario. Ik opgesloten en peuter op de overloop. Dan had ik niemand kunnen bellen en.... aaaargh, niet teveel over nadenken. En nu maar hopen dat de nieuwe deurklinken er snel zijn. Met een gewoon draaislotje voor de badkamer. Wel zo veilig.




Over naar leukere berichten. We hebben nu een doorloopdouche (mijn schoonzus noemt het steevast 'de wasstraat' ;o), omdat we wel graag samen willen douchen, maar niet van kou kleumen houden. Van de week hebben we de douchekoppen opgehangen (daarvoor was het een beetje behelpen met een losse handdouche = lastig haren wassen) en we hebben de douchees gelijk 's avonds ingewijd. Met zijn vieren onder de douche. Gezellig!

Links zie je nog net een stukje van de glazen douchewand. Gezandstraald glas en het is iets groenig. Ik vind het zo mooi. Stom hè, dat je zo blij kunt zijn met een douche?

De rest van de badkamer is nog niet af. We hebben afgelopen dinsdag (dagje naar de 'vaste wal', afspraak bij de notaris voor de verkoop van ons oude huis gecombineerd met een waslijst aan boodschappen) 2 wasbakken gekocht, maar daar moet nog een kast onder/omheen gebouwd worden. Voor nu is Fred onze redder in nood. Dit is het 3e huis waar Fred woont en eigenlijk vinden we het jammer dat Fred straks over en teveel is. In het eerste huis was hij lichtblauw (ijsblauw), in het vorige huis werd hij, zoals te zien, bordeauxrood. Fred is officieel een stereomeubel van Ikea, maar blijkt ook errug handig in de badkamer (en voelt zich vast op nog meer plekken thuis).

Op Fred een teiltje als alternatieve wasbak. Oudste heeft het als taak op zich genomen om de inhoud van het teiltje regelmatig te lozen in de wc (wonderlijk waar kinderen soms blij van worden ;o).

Nog een fijne meevaller bij de wasbakken. We vonden er 2 naar onze zin bij de Gamma ('dat zeg ik, Gamma') in Dokkum. Het waren de laatste 2 in het schap, dus hup, snel in de kar. Na Dokkum moesten we nog naar Leeuwarden, omdat er maar 2 van de benodigde maat vouwgordijnen in Dokkum waren. Bij de Gamma in Leeuwarden waren er ook 2 op voorraad en de laatste hebben we besteld. In Leeuwarden ontdekten we tot onze verrassing in de aanbiedingenhoek een zelfde wasbak als die we net gekocht hadden. Met 50% korting! Om een lang verhaal kort(er) te maken. We hebben de goedkopere wasbak gekocht en 1 van de 'volle mep' wasbakken weer teruggebracht. Jammer genoeg kregen we niet alsnog korting op de andere wasbak (met als reden dat het model bij het ene filiaal uit het assortiment gaat, vandaar de hoge korting en bij het andere filiaal niet, vandaar de normale prijs). Nou goed, we waren blij met de onverwachte korting (en op de vouwgordijnen zat ook al korting, dat stond nergens vermeld en ontdekten we pas bij de kassa). Grappig is dat, blij zijn met korting, terwijl je voor een kapitaal aan spullen staat af te rekenen ;o)

Nog meer leuks. Bij de post de afgelopen tijd. Als eerst een doosje uit Warnsveld.

Met mijn favoriete sokkenwolletjes (de Meilenweit is momenteel in de uitverkoop bij Wolhalla). Én een setje van mijn favoriete sokkennaalden, Knitpicks. Scherp, glad, metaal. Ik had al een tijdje 2 maten in huis (2,25 en 2,5), gekocht in Engeland en nu ze eindelijk ook in Nederland worden verkocht, heb ik gelijk een set gekocht. Nu heb ik fijn een dubbele set in de meest gebruikte maten (voor het breien van 2 sokken tegelijk) en nog meer maten van dit fijne merk.

En net na de verhuizing kwam er een grote doos mijn kant op (een verhuisdoos, hoe toepasselijk :o), met daarin een lang gewenste kaardemolen van Louët. Weer iets van mijn wensenlijstje geschrapt. Ik heb zo'n zin om ermee aan de slag te gaan, maar stel het nog even uit tot er minder nuttiger-dingen te doen zijn hier.

Sinaasappel

Nog even snel een blogje schrijven en dan kruip ik fijn in bed. De eerste nacht in onze eigen slaapkamer. Niks master-bedroom, gewoon die van pappa en mamma ;o)

We hebben hard gewerkt de afgelopen dagen en zijn best tevreden over wat er nu klaar is. Volgende week moet Leo 3 dagen op cursus en de rest van de week werken. Ik verwacht niet zoveel te kunnen doen als ik alleen thuis ben met de jongens. Ik hoop de dozen en tassen met kleren uit te kunnen pakken. Ik vind het altijd zo bar ongezellig als Leo een paar nachten van huis is, maar gelukkig heeft zich al een vrijwilliger gemeld om mijn 'slaapje' te zijn volgende week, oudste zoon verheugt zich daar nu al op, dus dat komt helemaal goed. Jongste heeft nog geen idee welke kansen er liggen als pappa niet thuis is, maar dat zal ongetwijfeld niet lang meer duren. Dan wordt het toch een beetje krap, het 'grote bed' is maar 1,40 breed. Slepen we gewoon een matrasje bij op de kamer en dan om en om, of zo.



Gisteren hebben we een houten vloer gelegd op onze slaapkamer. Als volleerde parketteurs (nou ja, dat is ook niet zo moeilijk met een click-vloer...). Eigenlijk vormen Leo en ik best een goed klusteam. Leo is erg handig, ik ben een pietlut. Hij is van het overzicht, ik van de details. Hij van het zware werk, ik van het priegelen. En ook, Leo sjouwt een kast en ik geef aanwijzingen 'iets naar links, nee sorry, toch iets naar rechts' ;o). En we kunnen samen klussen zonder ruzie te maken en dat is, als je naar een aflevering van Het Blok kijkt, toch niet echt vanzelfsprekend ;o)



Dankzij de bijenwas van Auro hing er een zeer aangename subtiele sinaasappellucht op de bovenverdieping na het 'wassen' van de vloer. Ik had nog nooit met Auro gewerkt, maar wat een fijn produkt om mee te werken. En de vloer ziet er prachtig uit. Ik ben er zo blij mee.

Zijn de 'knikken' in het dak te zien op de foto? Ons huis heeft een bijzondere dak-constructie (waarvan ik nu even niet op de naam kan komen, grrrr) en in onze slaapkamer zie je die heel mooi terug.

De foto geeft ook een mooi doorkijkje naar de overloop, waar we nog veel moeten doen. De kastenwand (wát een ruimte, heerlijk) gronden en verven, houten vloer leggen (nu ligt er een stuk rest-zeil voor het stof).

Maar de vloer was niet het enige dat we hebben gedaan. Gordijnen in de kamer en keuken (oké, eerlijk is eerlijk, de helft hangt nog maar), lampen, de deurbel (heuse ouderwetse trekbel), douchekoppen (yep, 2) en oninteressante-maar-toch-handige dingen als wcrol-houders, handdoekhaakjes en zo. Er was meer, maar dat ben ik nu even kwijt. Tijd voor mijn bedje (in mijn nieuwe nog licht naar sinaasappel geurende slaapkamer, hoera!).

Met stip!

Is dit toeval of heb ik gewoon een gruwelijke stippentic?



2 Boodschappentassen die ik al eeeeeeuwen heb. De laarzen die ik gister heb gekocht (eindelijk, laarzen, leuke, die passen!). Bovenop het gordijn van de badkamer dat ik zonet op maat heb zitten knippen en van ringen voorzien (het hing sinds de verhuizing al voor het badkamerraam, te lang en aan lelijke haakjes, maar goed, wij konden uit het zicht douchen en daar ging het om ;o).

We hebben heel veel gedaan in huis vandaag. Daarover een apart logje (mét foto's voor de liefhebbers). Morgen of zo. Ik ga nu eerst, moe-maar-voldaan, naar bed.

Au-af (bijna)

Om met het goede nieuws te beginnen. De kiespijn is stukken minder vandaag. Ik werd vanmorgen wakker en dacht: 'Heeeeee, geen pijn?'. Heerlijk, om na al die dagen niet die zeurende en kloppende pijn in mijn kaak te voelen. Nu moet ik misschien ook weer niet te vroeg juichen, want zonet heb ik toch weer een pijnstiller moeten nemen, omdat het niet meer zonder uit te houden was. Maar toch, driekwart dag puur-natuur, dat begint er al aardig op te lijken. Het verliezen van een stuk noodvulling kan geen kwaad volgens de tandarts, dus vooralsnog hoef ik niet terug te komen/aan de kaakchirurg te denken (joepie... * afkloppen*).

Zoals beloofd, fotootjes van mijn Baby Surprise Jacket (in knooploze staat).

De voorkant

De achterkant (met zicht op het 'kontje', ruimte voor (katoenen) luiers)

De minderingen van de mouwen en de meerderingen van de romp.

De schoudernaden zijn het enige naaiwerk bij dit vestje. Ik vind het echt een geniaal ontwerp (van Elizabeth Zimmermann). Ik zie mezelf nog wel meer van deze vestjes breien, ik zie allemaal mogelijkheden met verschillende garens (zelfgesponnen van geverfde wol!).

Af en au

Een beetje gedachtenloos breien is het enige waar ik me momenteel toe in staat voel (die kies, die kies). Met als gevolg dat de Baby Surprise Jacket af is. Nou ja, af, het brei-gedeelte is klaar. Ik moet de schoudernaadjes nog even vastnaaien en er moeten nog knoopjes op. Maar misschien wacht ik daar nog even mee tot ik weet of het babietje-nog-in-buik een jongetje of een meisje is (en dan moet ik ook nog even uitzoeken hoe het ook alweer zit, links over rechts, rechts over links...). Eerdaags een fotootje.

Voor de rest is het vooral afzien nu, de kiespijn is erger dan ie tot nu toe was. De bovenste laag van de noodvulling is er afgegaan, merkte ik vanmorgen ineens. Ik (vr)eet pijnstillers om het vol te houden, maar de gewone paracetamol doet niet genoeg. De pijn zeurt er gewoon doorheen. Ik slik nu naproxen (troep, maar ik sta anders op mijn kop van de pijn). Is dit normale (na)pijn of toch het vijltje dat opspeelt? Ik ben er niet erg gerust op, ondanks de semi-geruststellende woorden van de tandarts: 'Meestal gaat het goed'.... ja, ja, meestal. Ik zal wel weer net degene zijn waar de uitzondering de regel bevestigt ;o(

Nou ja, ik hoef niet in de agenda te kijken om te weten wat ik morgenochtend als eerste ga doen. De tandarts bellen.... snetverdemmetje.

Bah-dag

Vanmorgen, na 2 dagen helse kiespijn, een wortelkanaalbehandeling gehad bij de tandarts (de praktijk is eigenlijk gesloten, gelukkig kon ik voor een spoedje terecht. De ontsteking zat onder een kroon. En ik maar denken dat je met een kroon van het gedonder af bent, niets blijkt minder waar.

Ik heb nu een noodvulling (past goed bij de noodgordijnen en de nood-deurkrukken :o) en over een maand mag ik terugkomen voor de eindbehandeling. Behalve... als ik eerder weer pijn krijg. En die kans is iets groter dan normaal, omdat er tijdens de behandeling een stukje van een afgebroken vijltje is blijven zitten (de tandarts heeft niet alles weg kunnen krijgen). Aaaaaaaaaaargh. Als dat gaat opspelen, moet ik naar de kaakchirurg. Dit had ik echt liever niet willen weten. *onthullende modus aan* Ik ben als de dood voor de tandarts... nee, niet voor de goede man zelf, maar voor het gewroet in mijn mond, de geluiden en vooral de pijn. En voor de lucht die in de praktijk hangt. Kippenvel. Slapeloze nachten. Hartkloppingen. En het vooruitzicht van misschien wel de kaakchirurg, daar word ik echt beroerd van *onthullende modus maar weer eens uit*

De kiespijn is jammer genoeg nog niet over. Had ik wel stiekem op gehoopt, maar helaas. Ik loop nog steeds op paracetamol, dan is het nét te doen. Laten we hopen dat het morgen beter gaat dan vandaag. Kiespijn vind ik geloof ik de ergste pijn (en oorpijn, dat heb ik vroeger een paar keer gehad en herinner ik me nog goed), het dreint overal doorheen. Bah.

Vanmiddag heb ik het oude huis van onder tot boven gepoetst. Ook niet echt een hobby van me. Nu moeten er alleen nog wat lampen los gehaald en de allerlaatste dingen los geschroefd. En dan zijn we klaar voor de sleuteloverdracht op 2 januari. Gek idee hoor. Dan is het huis echt niet meer van ons. En horen we niet meer bij het 'pleintje'. Hoe fijn ik dit nieuwe huis ook vind, ik zal het oude missen....

Moeder, ik verveel me zo....

Oké, dat is dus de understatement van het jaar.....

Hoe is dit allemaal in hemelsnaam uit dat kleine hobbykamertje uit het vorige huis gekomen? En hoe ga ik dit allemaal in hemelsnaam netjes in mijn nieuwe hobbyruimte krijgen? Help (keer 3).

Maar goed, we zitten in het nieuwe huis, we hebben de verhuizing gehad (gelukkig. Wat een rotklus is het toch, verhuizen....). Nu gaan we ons best doen om van dit huis een echt thuis te maken.

Want nu voelt dit huis nog wat onwennig, alsof we op vakantie zijn. Maar dan wel overal onze eigen spullen tegenkomen ;o). Het is een gigantische ongeorganiseerde chaos momenteel. Niets is af (en dan bedoel ik dus niet de inrichting, maar de basisdingen in alle ruimtes/kamers, denk aan vensterbanken, kasten, vloerbedekking, raambekleding, lampen, maar ook aftimmering gevel, verven kozijnen... een eindeloze lijst), overal staan dozen en kratten en het echoot nog flink hier in huis. Maar dat komt allemaal goed. De komende tijd hoeven we ons niet te vervelen. Dag voor dag, doos voor doos. Ik ben benieuwd wanneer de laatste doos (dozen?) leeg raakt (of blijven er dozen tot in eeuwigheid 'vol' staan?).

Heel af en toe heb ik (als broodnodige ontspanning in de afgelopen hectische dagen) een paar toeren zitten breien aan de Baby Surprise Jacket. Als ik deze week af en toe even de dozen de dozen laat, komt ie misschien wel af. Er moet nog zoveel gebeuren in huis (dat veeeeeeeel nuttiger is dan breien), maar ik ben de hele dag alleen thuis met onze jongens en kan (en wil) dan niet eindeloos doorbuffelen in huis (dat trekt mijn ischias trouwens ook niet heb ik de afgelopen dagen gemerkt :o(. En... het is tenslotte ook kerstvakantie ;o)

Vinden jullie het leuk als ik af en toe een fotootje laat zien van de chaos/vorderingen hier?

P.s. Irma, ik ben de tel kwijt geraakt. Het waren er veeeeeeeel..... heeeeeeel veeeeeeeeel (en achteraf denk ik té veel).

Over en (voorlopig even) uit

Hoi,

Nog 3 nachten en dan gaan we over naar ons nieuwe huis. Het is nog (lang) niet af en ik heb dan ook een beetje dubbele gevoelens over deze verhuizing. Er moet nog zoveel gebeuren en ik vind dat bar ongezellig. Het zal nog wel even duren voor we het huis als thuis gaan voelen en dat vind ik vooral voor onze jongens heel naar. Maar het is niet anders. De bouw is (uiteraard zeggen veel mensen) best uitgelopen (regen, regen en nog meer regen als grootste oorzaak), waardoor het allemaal hartstikke krap is geworden om dingen af te maken voor de overdrachtsdatum. Deze laatste week wordt er door iedereen nog keihard gewerkt. Je kunt een feestje vieren in het huis, gasten genoeg ;o)

Hoe ik ook tegen de verhuizing opzie (en het werk dat nog moet gebeuren in huis), ik vind deze ongeorganiseerde bende ook niet fijn. En al die mensen die steeds in het huis bezig zijn, het voelt helemaal nog niet als óns huis. Iedereen loopt in en uit en je voelt je voor de voeten lopen in je eigen huis ;o(

Klussen wordt straks wel gemakkelijker als we er wonen. Dan kunnen we veel meer doen dan nu (zeker met een alweer-zieke peuter kom je tot niets). Nu blijven we heen en weer rijden tussen hier en daar, echt niet handig.

Maar goed, tijd om te bloggen zal er de komende tijd niet echt inzitten, denk ik. Dus daarom even een tijdje stilte op mijn blogje. Maar niet voordat ik mijn laatste breisel heb laten zien.

Het is het begin van een Baby Surprise Jacket, een ontwerp van Elizabeth Zimmermann. Ik begon vol goede moed, maar moet tot mijn schaamte toegeven dat ik na 8 toeren al vast liep. Ik snapte er geen z*k van. Het zal een combinatie zijn van de cryptische beschrijvingen in het patroon en mijn warrige brein momenteel. Gelukkig bood internet uitkomst (ik blijk niet de enige te zijn die vast liep...), zodat ik weer fijn verder kon breien. Dus tussen de dozen door brei ik af en toe een paar toeren. Ik brei het met 100% wol, regenboog-geverfd, op naald 3,5.

N N ?!

Stond vorige week vrijdag toch onverwachts de pakjesbezorger voor de deur. Verrassing! Ik verwachtte niets (er zijn nog wat dingen voor ons nieuwe huis onderweg, maar daarvoor was het nog te vroeg) dus ik vroeg me af wat het zou kunnen zijn. Tot ik de postcode zag en de letters NN zag. Toen wist ik gelijk dat het pakje van Lies kwam. Ik heb onlangs voor Lies een magische bol gemaakt en toen had ik wat semi-geheimzinnige berichtjes geschreven die ik ondertekende met NN (van Nomen Nescio). Ik vond het zo'n grappig toevalligheidje. Eén van die stiekeme berichtjes was het 500e commentaar op Lies'blog, waarvoor ze een kadootje weggaf. Boffen, want ik heb echt noooooit geluk met verlotingen en ander leuks.

Mijn mond viel open toen ik de doos openmaakte. Ooooooooooooooooooooooooooh...




2 pakketjes gekaarde kid-mohair. Superzacht. Wat prachtig! En de kleuren, helemaal mij! En zo feestelijk ingepakt met die rode strikken. Ik ben er echt ontzettend blij mee. Dankje Lies, dankjewel!

Ik heb nog nooit met kidmohair gesponnen (vilten is niet mijn specialiteit, al zou ik dat graag goed willen leren, ooit). Het liefst zou ik nu een lege klos op mijn Louëtje zetten en beginnen, maar ik hou me in. Ik bewaar de kidmohair tot na de verhuizing en ga er dan op-ti-maal van genieten. Ik ben benieuwd of ik er een mooi garen van kan maken. Kan ik in de tussentijd mooi nog even nadenken hoe ik de kleuren wil verwerken (apart spinnen en twijnen, 2 kleuren twijnen of om en om met een pluk blauw en een pluk paars spinnen en dan twijnen of toch navajo (moet ik dat nog wel netjes leren) of twijnen met een andere draad? Oh oh, al die keuzes). Ik zou zeggen, hou mijn weblog in de gaten voor de vorderingen :o)

Er zat ook een citroenzeepje in de doos (de overbelichte vlek op de foto). Ik ben dol op natuurlijke zeepjes. Dus het citroentje gaat zeker gebruikt worden.

M. was ook helemaal enthousiast. Hij zat steeds in de doos te kijken en zei dan: 'Ooooh... moooooooi'. En met zijn vingertje door het gaatje aan de onderkant te prikken: 'Mamma... kijke...' Ja, jongen, ik vind het ook zo mooi :o)

Frappant

Ik was op zoek naar een kastje. Voor in onze nieuwe badkamer. Wat we nu hebben, is niet geschikt. Dus een nieuw kastje. Of een ander kastje, want per se nieuw hoeft niet. Voor zelf maken hebben we nu te weinig tijd (of eigenlijk gewoon te weinig inspiratie). Dus een kijkje nemen op Marktplaats. Wat is er toch on-ge-lo-ve-lijk veel te koop. Ik blijf me daarover verbazen.

Ik dacht aan een oud vitrinekastje of zo en dat dan verven. Zodat het de oubollige look kwijt is (want daar hou ik niet zo van). Nou, ik zag best veel van dit soort kastjes en terwijl ik aan het nadenken was, voor welke kleur ik zou kiezen (oranje, limeachtig) kwam daar ineens een blauw vitrinekastje voorbij. En dat leek me ideaal. Want al-geverfd betekent gemakkelijk over te verven (geen oude lak- of waslagen die d'r eerst af moeten). Even schuren en ontvetten en hup, een nieuw laagje verf erop. Of misschien ook niet, want de kleur blauw leek me eigenlijk ook zo gek nog niet (alleen een beetje voorspelbaar voor een badkamer misschien ;o).

Vandaag kwam het kastje hier en toen ik het uitpakte (het was zeeeeeeer degelijk ingepakt, lagen vloeipapier en bubbelplastic, dat best erg handig is voor volgende week als de kwetsbare dingen aan de beurt zijn om te verkassen), werd ik zeer blij verrast. De kleur blauw van de foto was heeeel anders dan de kleur in het echt. Want wat is toeval? De kleur van het kastje is zo goed als hetzelfde als de kleur van (één van) de tegeltjes van de wc beneden. En het is helemaal geen gangbaar blauwe kleur.

Het kastje is trouwens supernetjes geverfd. Zelfs de latjes (uh, hoe heten die dingen ook al weer?) zijn aan de achterkant/binnenkant geverfd (glas eruit, latjes verven, glas weer terug). Yep, grondig gedaan dus.

Frappant hè?

Wat ook frappant is, is dat het me nooit lukt om kleuren levensecht op de foto en dus op mijn blog te krijgen. Op de foto hierboven is dus helemaal niet te zien hoe bijna-gelijk de blauwen zijn ;o(. Nou goed, dan moeten jullie me maar op mijn woord geloven (of langskomen voor het bewijs) ;o)

Misschien ga ik tzt het kastje toch nog oververven. Misschien wel roze. Ja, je moet toch wat, als enig meisje in een mannenhuishouden ;o)

Om het af te leren, nog 2 recente spinsels. Zuid-Duitse wol, dat qua zachtheid en spinbaarheid goed kan concurreren met Bluefaced Leicester (maar als lontwol een stuk goedkoper is).

Links is de streng zonder naam, rechts is Indian Summer. Het zijn echt herfstbladeren-kleuren. Gesponnen van geverfde wol.

Jongste manneke in huis voelt zich, na 3 dagen koorts (de thermometer schoot gisteravond tot 40,5 graden, pffffff) gelukkig weer fris en fruitig (wel nog een beetje wiebelig op de benen). Geen excuus meer dus, aan de slag, Judith, inpakken maar weer!

Sokzak

Her en der kwam ik ze de laatste tijd tegen en dan dacht ik elke keer: 'wil ik ook'. Ik heb een poos geleden een onderwegtasje voor mezelf gemaakt (en een paar meer voor leuke ruiltjes, waar ik helaas nooit foto's van heb gemaakt, dom dom dom) en dat gebruik ik ook vaak en graag. Maar een zakje om mijn sok(ken)-in-wording in te kunnen doen, thuis en om mee te nemen (in een andere tas), dat miste ik nog. Een plastic zakje staat ook zo armoedig, nietwaar?

Dus, vanmiddag mijn (al half-ingepakte en dus heel ongezellige én onpractische) hobbykamer ingedoken en een sokzak voor mezelf gemaakt. Het is waarschijnlijk het laatste dat ik maak tot de verhuizing, want het moment is daar om ook de laatste spullen in dozen te stoppen ;o(

Volgende week zaterdag gaan we over. Niet dat het huis dan klaar is, maar als het goed is, is het bewoonbaar (in de ruimste zin van het woord, whahaha... help).



Van dit stofje heb ik al verschillende dingen gemaakt (klein-meisjes-tuniekje, slabbers, maandverband, luiers) en ik vind het nog steeds leuk. Gifkikkers, zo noem ik het.

Ruimte over. Voor de 2e sok die ik bijna altijd tegelijkertijd brei, bijvoorbeeld. Oh, dit is trouwens de zelfgeverfde wol waar ik al eens eerder over schreef.

En 2 extra vakjes (met metalen drukknoopjes, omdat de kunststof drukkers en de pers al in een doos zitten). In het blikje zitten een schaartje, een stopnaald, stekenmarkeerders en een inimini-rolmaatje.

Als een kadootje...

Hier kan ik toch zó van genieten. Als mensen iets moois maken van een bestelling.

Ik weet wat erin zit, ik heb het zelf uitgezocht en betaald... en toch voelt het als een kadootje :o)

Het boek Knitting Workshop van Elizabeth Zimmermann. Besteld bij Socktopus in Engeland.

De zilveren envelop straalde me tegemoet in de brievenbus en het boek was verpakt in heel bijzonder vloeipapier. Als verrassing (zie, toch echt kadootjes) een stekenmarkeerder en 2 zakjes Eucalan wasmiddel. Leuk, heel leuk!

Magische bol

Zo kwam de magische bol ergens vorige week bij mij.





En dit heb ik ervan gebreid. Een wolbroekje voor M. De lichte bol leek me daar wel geschikt voor. En met een beetje hulp van de donkerder bol, kon er precies een zgn. shortie uit.

De wolbroek heeft een tijdelijk koordje, omdat mijn punnikmachine al is ingepakt.

Dit kwam eruit rollen.

Plantaardige indigo met een verfbeschrijving
2 Theezakjes
Krokussen
Chocolade
Nachtcrème

Zo, ik ga de fles lanoline er eens bijpakken, kan het broekje een nachtje in bad om waterdicht te worden.

Leesvoer

Kadootje van Sinterklaas:













Colour in Spinning van Deb Menz


Kadootje van mezelf:


















Knitting Workshop van Elizabeth Zimmermann

Ik zit al tijden verlekkerd te kijken naar de Baby Surprise Jackets die ik her en der in blogland tegenkom. Ik wil al lang heeeeeel graag eentje breien. De constructie vind ik geniaal. Nu ik eindelijk het patroon heb, houdt niets me tegen.... na de verhuizing, ergens volgend jaar begin ik eraan. Misschien wel met één van mijn eigen spinsels.