Slof Slof - vervolg

Een anonieme lezer tipte me dat de link die ik lang geleden in het berichtje Slof Slof zette, niet (meer) werkt. Ik heb het zojuist aangepast.

Uithaalbreien?

Vooruit, laat ik weer eens een breiblogje schrijven. Of moet ik zeggen, een uithaalblogje?

In de goodiebag van het WWWW (= Waanzinnige Wolabies Wol Weekend; daar wil ik zo graag nog een blogje over schrijven, het was zó leuk!) vond ik o.a. een stuk Bluefaced Leicester lontwol, prachtig geverfd door Annette in roze, rood en roest. Het had de toepasselijke naam 'Rozenroest'. BFL is mijn alltime favoriete wolletje en de kleuren vond ik gelijk super. Daar wilde ik iets moois van maken, voor mezelf. Als herinnering aan het fantastische weekend. Een warme set voor de winter leek me heerlijk. En baret en een col/nekwarmer bedacht ik en ik ging op zoek naar patronen.

Ik spon de wol bewust een beetje onregelmatig en dikker dan mijn 'standaard' is. Het patroon voor de baret is heel simpel, het garen, de subtiele kleuren en de structuur mogen het werk doen.

2 Dagen breien en de baret was klaar. Een rolrandje onderaan en de rest tricotsteek. Heerlijk zacht en warm..... maar ik vond hem wat te slap, te vormeloos. En dus..... brei ik hem nu opnieuw. Op naalden van een halve maat dunner en wat meer steken (ter compensatie). Het breisel voelt nu veel fijn aan voor een baret. Ik hoop dat hij straks goed past (mijn proeflapje heeft me namelijk schandelijk voor de gek gehouden bij baret nr 1). En anders haal ik hem gewoon weer uit. Gek genoeg vind ik dat geen straf. De wol breit heerlijk en ik merk steeds dat ik met mijn eigen gesponnen wolletjes meer een procesbreister ben dan een resultaatbreister. Heel verrassend.

Is het erg gemakzuchtig of lui om tegelijk uit te halen en te breien?

Na de baret begin ik met de col. Ik heb een patroon uitgezocht waarvan ik denk dat het goed bij de baret past. We'll see.

UFO's

Zo in de loop der tijd heb ik toch best een kleine verzameling opgebouwd van nooit-afgekomen- breisels. Heel lang dacht ik: 'ooit maak ik die wel af', maar diep in mijn hart wist ik natuurlijk best dat dat ooit waarschijnlijk nooit zou komen. Want als ik echt veel plezier in deze projecten had gehad, waren ze allang afgeweest. Dus... tijd voor een grote opruiming in UFO-land (UFO staat voor UnFinished Object).

Ik scharrelde 6 paar sokken in diverse stadia bij elkaar.




Links een paar BinsenKörbchen (blokjes-sokken) die ik voor een tante had gepland. Inmiddels heb ik voor haar een ander paar sokken gebreid. Het lichtblauwgroene garen vind ik naar breien (5 draadjes, ongetwijnd, dus ik prik er telkens doorheen). Onderop een paar paarse Vinnland's, prachtig patroon, fijn garen, maar teveel nadenkwerk en gepriegel. 2 Paar restjessokken waar de lol helemaal vanaf is. Dus: weg ermee.

De 2 paren die de strenge selectie hebben overleefd:




De zwart-paarse sokken zijn al voor meer dan de helft af en ik vind ze nog steeds erg leuk, dus die ga ik afmaken (zodra ik mijn paar handgesponnen sokken af heb). De grijs-zwart-gemeleerde sokken vind ik een crime om te breien (daar moet ik goed licht bij hebben), maar ik denk dat ze wel erg mooi worden, dus tanden op elkaar en doorbreien.

Er lagen niet alleen sokken half-af te zijn:




Een wollen vestje, met 1 draad witte handgesponnen wol en een draad zelfgeverfde handgesponnen wol. Ooit begonnen met niemand speciaal in gedachten. De geverfde wol is heerlijk vrolijk van kleur, dus zonde om dat maar te laten liggen tot Sint Juttemis. Een blauwe Tomten (ontwerp van Elizabeth Zimmermann), die ik voor jongste wilde breien. Maar ja, eigenwijs zonder proeflapje. En nu te klein (dat zag ik halverwege al, waarom ik dan toch stug door ben gegaan? Eigenwijs? Ik?). Ertussen een accordeon-muts. Patroon gekregen van Irma. Eén van de leukste mutsen aller tijden. En toch geen succes. Veeeeeeeel te groot geworden namelijk. Ik ga hem zeker nog een keer breien, maar dan met een aangepast stekenaantal, want leuk blijft ie.

Oudste's eerste breiprobeersel mocht (in overleg) ook uitgehaald. Hij is nu bezig met een doel en dat breit veel leuker natuurlijk.

Dus alles in een grote bak en het uithaalfeestje kan beginnen!

Een klein stemmetje in mijn hoofd mompelde: 'zonde van al het werk', maar eigenlijk was het vooral prettig. Dat ik deze breisels, waar ik, om wat voor reden dan ook, geen plezier meer in had of niet tevreden over was, dat ik daar niets meer mee hoef. Dat gaf me een onverwacht gevoel van opluchting.

Klaar voor een nieuwe bestemming!

Maxibreien

Gigantische naalden, 1000 draden, dat is nog eens een bijzonder breiwerk!

Extreme Knitting (youtube)

Van begin tot eind

Ondanks dat ik nu zo ongeveer anderhalf jaar spin, heb ik nog amper met mijn eigen spinsels gebreid (een keer een bloemetje gehaakt, dat telt niet echt mee). Vraag me niet waarom, ik kan het niet goed verklaren. De wolletjes vind ik vaak te mooi om ze voor 'zomaar iets' te gebruiken en inspiratie voor hét ultieme project komt niet vanzelf aanwaaien. Dus groeit de voorraad handgesponnen garens én het besef dat ik wonderlijk bezig ben.

Dus... heb ik afgelopen week de stoute schoenen aangetrokken en een sjaal gebreid.


Superzachte merinowol geverfd, daarna gesponnen, Navajo-getwijnd (3-draads) en vrijwel direct een Drop Stitch Scarf opgezet. Met meer steken dan het patroon aangeeft voor een wat breder exemplaar.




Het begin: rechtsonder de regenbooggeverfde merino lontwol.

Gesponnen tot een dun draadje.




Navajo-ply voor een 3-draads garen.
Ongeveer 115 gram, 325 meter.





En geen plekje in de wolmand voor deze streng. Gelijk op de pennen.






Hier zie je goed hoe de kleuren verlopen in de draad. Voor het effect van deze sjaal hadden de kleuren langer door mogen lopen, zodat je elk patroondeel een overgang van kleur hebt. Ik ga dit patroon ongetwijfeld nog een keer breien en zal dan 'met voorbedachte rade' de wol ervoor spinnen. Het patroon is erg simpel, maar het effect vind ik bijzonder.

De kleuren zijn niet helemaal 'Judith', maar ik ben gepast trots op het resultaat. Mijn eerste, echte van-begin-tot-eind-project (oké, oké, niet helemaal vanaf het begin, want de lontwol kocht ik gewoon schoon).



Tadaaaa....



En nog even een close-upje van de 'gevallen' steken:





En nu ik de smaak van het breien met eigen wolletjes helemaal te pakken heb, heb ik ook al een nieuw project in gedachten. Sokkenwol spinnen.


Het begin is er, de wol is geverfd:



Wordt vervolgd.

Diamonds and pearls...

Met kralen breien had voor mij heel lang iets ouderwetsigs. Buideltasjes met eindeloos veel kleine glaskraaltjes. Knap werk, maar niets voor mij. Maar met kralen kun je natuurlijk veel meer doen. Aangestoken door Cat van Letsknit2gether ging ik aan de slag met een zakje glazen kraaltjes (parelmoerig in paarsroze, aqua en geelgroen), een restje zwart garen en dunne naaldjes.




Ik had het hele zakje aan de draad geregen en op een gegeven moment leek het erop dat ik kralen tekort kwam. Maar, soms zit het leven mee, de lengte was precies goed voor een armband voor mezelf.

Sluiting eraan gezet en klaar was mijn bling-blingetje.

Au-af (bijna)

Om met het goede nieuws te beginnen. De kiespijn is stukken minder vandaag. Ik werd vanmorgen wakker en dacht: 'Heeeeee, geen pijn?'. Heerlijk, om na al die dagen niet die zeurende en kloppende pijn in mijn kaak te voelen. Nu moet ik misschien ook weer niet te vroeg juichen, want zonet heb ik toch weer een pijnstiller moeten nemen, omdat het niet meer zonder uit te houden was. Maar toch, driekwart dag puur-natuur, dat begint er al aardig op te lijken. Het verliezen van een stuk noodvulling kan geen kwaad volgens de tandarts, dus vooralsnog hoef ik niet terug te komen/aan de kaakchirurg te denken (joepie... * afkloppen*).

Zoals beloofd, fotootjes van mijn Baby Surprise Jacket (in knooploze staat).

De voorkant

De achterkant (met zicht op het 'kontje', ruimte voor (katoenen) luiers)

De minderingen van de mouwen en de meerderingen van de romp.

De schoudernaden zijn het enige naaiwerk bij dit vestje. Ik vind het echt een geniaal ontwerp (van Elizabeth Zimmermann). Ik zie mezelf nog wel meer van deze vestjes breien, ik zie allemaal mogelijkheden met verschillende garens (zelfgesponnen van geverfde wol!).

Af en au

Een beetje gedachtenloos breien is het enige waar ik me momenteel toe in staat voel (die kies, die kies). Met als gevolg dat de Baby Surprise Jacket af is. Nou ja, af, het brei-gedeelte is klaar. Ik moet de schoudernaadjes nog even vastnaaien en er moeten nog knoopjes op. Maar misschien wacht ik daar nog even mee tot ik weet of het babietje-nog-in-buik een jongetje of een meisje is (en dan moet ik ook nog even uitzoeken hoe het ook alweer zit, links over rechts, rechts over links...). Eerdaags een fotootje.

Voor de rest is het vooral afzien nu, de kiespijn is erger dan ie tot nu toe was. De bovenste laag van de noodvulling is er afgegaan, merkte ik vanmorgen ineens. Ik (vr)eet pijnstillers om het vol te houden, maar de gewone paracetamol doet niet genoeg. De pijn zeurt er gewoon doorheen. Ik slik nu naproxen (troep, maar ik sta anders op mijn kop van de pijn). Is dit normale (na)pijn of toch het vijltje dat opspeelt? Ik ben er niet erg gerust op, ondanks de semi-geruststellende woorden van de tandarts: 'Meestal gaat het goed'.... ja, ja, meestal. Ik zal wel weer net degene zijn waar de uitzondering de regel bevestigt ;o(

Nou ja, ik hoef niet in de agenda te kijken om te weten wat ik morgenochtend als eerste ga doen. De tandarts bellen.... snetverdemmetje.

Over en (voorlopig even) uit

Hoi,

Nog 3 nachten en dan gaan we over naar ons nieuwe huis. Het is nog (lang) niet af en ik heb dan ook een beetje dubbele gevoelens over deze verhuizing. Er moet nog zoveel gebeuren en ik vind dat bar ongezellig. Het zal nog wel even duren voor we het huis als thuis gaan voelen en dat vind ik vooral voor onze jongens heel naar. Maar het is niet anders. De bouw is (uiteraard zeggen veel mensen) best uitgelopen (regen, regen en nog meer regen als grootste oorzaak), waardoor het allemaal hartstikke krap is geworden om dingen af te maken voor de overdrachtsdatum. Deze laatste week wordt er door iedereen nog keihard gewerkt. Je kunt een feestje vieren in het huis, gasten genoeg ;o)

Hoe ik ook tegen de verhuizing opzie (en het werk dat nog moet gebeuren in huis), ik vind deze ongeorganiseerde bende ook niet fijn. En al die mensen die steeds in het huis bezig zijn, het voelt helemaal nog niet als óns huis. Iedereen loopt in en uit en je voelt je voor de voeten lopen in je eigen huis ;o(

Klussen wordt straks wel gemakkelijker als we er wonen. Dan kunnen we veel meer doen dan nu (zeker met een alweer-zieke peuter kom je tot niets). Nu blijven we heen en weer rijden tussen hier en daar, echt niet handig.

Maar goed, tijd om te bloggen zal er de komende tijd niet echt inzitten, denk ik. Dus daarom even een tijdje stilte op mijn blogje. Maar niet voordat ik mijn laatste breisel heb laten zien.

Het is het begin van een Baby Surprise Jacket, een ontwerp van Elizabeth Zimmermann. Ik begon vol goede moed, maar moet tot mijn schaamte toegeven dat ik na 8 toeren al vast liep. Ik snapte er geen z*k van. Het zal een combinatie zijn van de cryptische beschrijvingen in het patroon en mijn warrige brein momenteel. Gelukkig bood internet uitkomst (ik blijk niet de enige te zijn die vast liep...), zodat ik weer fijn verder kon breien. Dus tussen de dozen door brei ik af en toe een paar toeren. Ik brei het met 100% wol, regenboog-geverfd, op naald 3,5.

Reactie op reacties

Een aantal keer kreeg ik de vraag of ik met mijn handgesponnen garens ga breien. Nou, uiteindelijk wel. Maar ik stel het nog even uit. Tot ik het ultieme patroon of idee heb. Want ik ben zo onbehoorlijk trots op mijn spinsels, dat ik er ook echt iets moois/bijzonders van wil maken. De strengen voelen ook nog allemaal als eerste spinsels, misschien dat ik er daardoor extra zuinig op ben.

Maar eigenlijk is het van de zotte dat ik nog niet eens een proeflapje gebreid heb van één van mijn eigen wolletjes. Of komt dat doordat proeflapjes breien niet in mijn systeem zit ;o)

Ik neem me bij deze voor om eerdaags een proefje te breien, gewoon om te kijken hoe het breit en hoe het effect van de geverfde draad is in een stukje breisel. Wordt vervolgd...

De worteltaart smaakte heerlijk en voor wie nog een semi-verantwoorde snack tussen de pepernoten en de chocoladeletters wil, komt hier het recept:

Worteltaart met maanzaad

250 gram wortelen
200 gram volkorenmeel
2 theelepels bakpoeder
1 eetlepel koekkruiden
2 eetlepels maanzaad
4 eetlepels melassestroop
125 gram rozijnen
2 eieren
5 eetlepels (olijf)olie
6 eetlepels halfvolle melk
125 gram kwark
2 - 3 eetlepels poedersuiker

Springvorm 18 cm, oven voorverwarmen op 170 graden

Wortels schrappen en raspen.
Meel, bakpoeder en koekkruiden zeven en mengen.
Wortel, maanzaad, stroop en rozijnen erbij en mengen.
In andere kom de eieren met de olie en de melk kloppen.
Toevoegen aan wortelmengsel en doorscheppen.

Bakken ongeveer 40 minuten.
Afkoelen en het kwark-suiker-mengsel erop smeren.

En omdat ik mijn favoriete-recepten-mapje nu toch voor me heb liggen, tik ik het recept voor de lekkerste brownies van de wereld over. Knapperig van buiten, zacht van binnen. Precíes goed. Maar beslist niet verantwoord ;o)

Chocolade Brownies

110 gram boter
110 gram pure chocolade
225 gram suiker
2 losgeklopte eieren
110 gram bloem
1/2 theelepel bakpoeder
110 gram gehakte walnoten
snufje zout

Oven voorverwarmen op 180 graden, vierkant bakblik is handig, maar in-het-rond-gebakken smaken ze net zo lekker.

Smelt de chocolade met de boter au-bain-marie (of in de magnetron, maar pas op dat het niet te snel gaat en verbrandt).
Als het gesmolten is, roer je de overige ingrediënten er doorheen.

Ongeveer 30 minuten bakken.

Het leukste aan dit recept vind ik dat het uit een kinderkookboek komt en het geeft echt de beste brownies van alle recepten die ik heb geprobeerd. Kijk, dát vind ik nu leuk ;o)

Geïnspireerd

Het paar kindersokken waar ik met bezig ben in het kader van restverwerking (kleine bolletjes uit mijn sokkenwolvoorraad opbreien) is een saai niet-nadenk-breiwerkje. Voor wat afwisseling heb ik een tweede paar sokken opgezet. Mijn inspiratie heb ik uit het boek Knitting on the Road van Nancy Bush gekregen. Het patroon Huron Mountain sprak me wel aan, maar dan niet standaard volgens de breibeschrijving, maar naar eigen invulling (en mijn eigen vertrouwde sokpatroon). Zwarte Botter-wol is een dankbare basis voor inbreien. De paars-fuchsia-bol is handgeverfde sokkenwol die ik een tijdje geleden heb gekregen bij een ruiltje (gevulde breitas tegen strengen sokkenwol en sari-zijde).


En dan lekker breien, zonder strak vooropgezet plan. Het resultaat tot nu toe:

Het begin van sok 2 heb ik op de pennen staan en is gebreid tot aan de eerste blokjes. En nu maar zien dat ik beide sokken gelijk krijg. Normaal gesproken brei ik 2 sokken tegelijk (op 2 setjes naalden), maar nu was ik zo lekker aan het breien en stiekem ook wel erg nieuwsgierig naar elk nieuw stukje/patroontje, dat sok 2 niet veel verder kwam. Ach, misschien maak ik er ook wel een totaal andere sok van. Een twee-eiige tweeling. Heeft ook ongetwijfeld zijn charme :o)

Terwijl ik aan het breien ben, schieten allerlei mogelijkheden voor nieuwe patroontjes door mijn hoofd. Eindeloos veel patroontjes en combinaties voor nieuwe sokken. Ik wil graag iets met spiralen en sneeuwvlokken 'doen'. Maar daar ga ik toch maar wel tevoren een patroontje voor op papier zetten. Eerdaags maar eens kijken of ik iets leuks kan vinden/tekenen.

Anti-vries

'Mijn' te kleine sloffen vielen onverwacht goed in de smaak bij D. Maar voor hem waren ze een slag te groot. Geen probleem, aldus D: 'Dan stop je ze toch gewoon nog een keer in de krimper (=wasmachine)'. En dat deed ik, nog een keer heet wassen liet de sloffen naar de perfecte maat voor D krimpen.

Na nog 2 keer vilten (en 2 keer drogen op heet) zijn de sloffen naar wens. Pffffuuw.
Laat de winter maar komen, wij zijn er klaar voor (maar gelukkig duurt dat nog een half jaar!)

D's sloffen hebben de ultieme test ondergaan.... vloerglijden...

En zijn glansrijk geslaagd!

De sloffen zijn lekker dik, dus voordat hij daar een gat in gesleten heeft...

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

2 Dagen flink doorbreien en dit is het resultaat:


Spannend of het deze keer goed uitpakt met vilten, zodat ze mij passen.

De wasmachine mag overuren draaien om deze sloffen passend te vilten. Ze zijn EEEENORM!

Ik heb het bovendeel van dunne (merino)lintwol gebreid, de zool van een dubbele draad Cascade 220. Ik heb het patroon aangepast. De aanhechting van de zool en de 'boord' heb ik op een meer Judith-vriendelijke manier gedaan. De dubbele zool heb ik met naald en draad vastgezet ipv breiend aan elkaar te zetten (2 paar turbonaalden maat 9 tegen elkaar aan en dan met een extra, wat dunnere naald erbij afhechten vind ik geen pretje). De rolboord heb ik ipv averecht gewoon recht gebreid. Daarna stukje oprollen en vastzetten. Het patroon laat je dat ook vastbreiend/afhechtend doen. Veel omslachtiger in mijn ogen. En nu het klaar is, zie je amper verschil en na het vilten zie je er überhaupt niets meer van.

Omdat deze sloffen zo gigantisch zijn, durf ik het vilten toch wel weer aan de wasmachine over te laten. Ik gok dat er meerdere 'wasjes' nodig zijn om ze klein genoeg te krijgen voor mijn poezelige voetjes ;o)

Het was nog even spannend bij de 2e zooltjes, of ik wel genoeg wol zou hebben. Van het antraciet had ik nog maar een klein bolletje over (en zou dan een andere kleur moeten gebruiken (lelijk) of meer bestellen vanuit Engeland of Amerika (lastig). Maar kijk:

Dit hield ik over. Nog geen meter...

Ik zal het voor de zekerheid bewaren, voor als er ooit een gat in de slof(fen) slijt.

En nu ga ik de wasmachine vullen!
Wordt vervolgd....

Slof slof

Omdat ik de vilten sloffen die ik voor mezelf had gebreid aan mijn moeder heb gegeven, stond er al een tijdje een nieuw paar voor mezelf op het programma. Op de website van Tissien vond ik een lollig model en de werkbeschrijving. En dunne lontwol had ik ook liggen. Hup, aan de slag!

Met dank aan huisfotograaf D.

Gister met al die regen was het ideaal breiweer. Het poepsimpele patroontje (ribbels met op het eind een paar dubbele minderingen) in combinatie met de lontwol en naalden nr. 9 maakte dat ik in een mum van tijd beide sloffen had gebreid.

Het model doet me denken aan de sloffen die mijn oma altijd breide. Maar ik weet zeker dat zij een ander patroon gebruikte (en ander materiaal: acryl in bruin en beige... goede oude tijd :o)

Ze zitten nu in de wasmachine en ik ben erg benieuwd of ze goed vervilt zijn. En of ze nog passen. Altijd weer spannend, vilten in de wasmachine, omdat je geen grip hebt op de mate van vervilten/krimp.

Hela, hola, ik hoor dat de wasmachine klaar is. Gauw kijken!

Oh, dit is niet tof. De sloffen zijn prachtig gevilt. Heel gelijkmatig en dicht en warm geworden. Maar ook zo'n 5 maten te klein....

Goed, dat gaan we de volgende keer dus anders aanpakken. Lekker met een warm sopje om de voeten vilten. Dat gaat met iets meer beleid dan de harde aanpak van tante Miele.

Mooi, nu op zoek naar iemand met maatje... uh.... 34... :o)

Voor wie dit slofje ook wil maken, het is een beetje lastig te vinden op de Tissien-site. In de linkerkolom klik je op 'Produkt in de schijnwerpers'. Bij 'September 2006 - meerkleurenlont Space' vind je na even scrollen het patroon van de sloffen.

Sloffen vilten - vilten sloffen

De verwachting was dat we inmiddels al in Bolivia zouden zijn, maar helaas. We zijn nog steeds thuis. En de afreisdatum is heel onzeker geworden. We balen verschrikkelijk (zacht uitgedrukt) en proberen de moed erin te houden. De dagen slepen zich voort en naast de dingen die 'moeten', probeer ik tijd te nemen voor dingen die 'mogen', gewoon voor de leuk. En dat komt vooral neer op breien, naaien en.... nou ja, dat is het wel zo'n beetje eigenlijk.

Van het Fiber Trends-patroon Felt Clogs van Beverly Galeskas heb ik al eerder sloffen gebreid (die inmiddels door mijn moeder worden gedragen). Nu was het tijd voor een maatje kleiner.

Patronen, wol en rondbreinaald komen bij GetKnitted.com vandaan. Aanrader!


Met een dubbele draad Peruvian Highland Wool van Cascade Yarns 220 en naaldnummer 9 schiet het lekker op.
Voor het wassen cq vilten. Het zijn nogal luchtige sloffen zo. Uitgerekt passen ze mij!

De zool is dubbelgebreid. Lekker warm en supercomfortabel.

Na het eerste rondje in de wasmachine op 60 graden.

De afzonderlijke steken zijn al veel minder goed te onderscheiden.

Even passen aan grote broer's voeten (ik zie nu dat we hem hoognodig weer van kop tot teen in moeten smeren, hij vergrijst weer).

Na een tweede keer in de wasmachine, deze keer op 70 graden. Perfect vervilt en inmiddels, zoals te zien, een flink maatje te klein voor grote broer en hopelijk passend voor kleine broer.

Grappig, D. heeft sinds zijn 3e nooit veel interesse had in sloffen (of wollen sokken) dragen als het koud is. Maar ineens, na het zien van broertjes sloffen, wil hij ook zo'n paar. Hoera, er is nog hoop!

Af!

Zojuist de laatste toeren gebreid, afgehecht en de draden weggewerkt.
En nu zijn ze dan echt af.... mijn wondermooie sokken!

Verschillend, maar toch echt een setje.

Het is maar goed dat ik zo van dit blote-voeten-weer houd, anders zou ik echt balen dat dit nieuwe paar nog maandenlang ongebruikt in de la moet liggen. Ik zou bijna wensen dat het snel herfst wordt... bijna... ;o)

Tweede juweeltje

Hoe is het mogelijk?
Sok 2 van Irma's wol wordt nóg mooier dan sok 1.

Kijk en geniet:

Bolivia moet trouwens opschieten, anders heb ik de sok af....

Juweeltje

Van Irma kreeg ik prachtige handgesponnen, handgeverfde wol (Fries melkschaap). Gemaakt voor sokken. Ziek op de bank breide ik gestaag aan mijn sok. En weer wat opgeknapt breide ik rustig verder (tussen de voorbereidingen voor onze Bolivia-reis en de huishoudelijke en schoolse verplichtingen door). En nu is hij af. En ik ben trots. En blij. Dat iemand zomaar zulke prachtige wol voor mij maakt. Zomaar. Dáár ben ik nog steeds een beetje stil van....

Mijn meest bijzondere sok ooit

Op naar nummer 2. Ik ben benieuwd of ik die ook afkrijg voor we vertrekken (ik hoop stiekem van niet...)

Restjes-sokken

Van 2 bollen Lana Grossa Meilenweit Mega Boots Stretch had ik restjes over van de sokken die ik ermee had gebreid. Het eerste paar was van de bol die ik met mijn magische bolruil kreeg. Het andere paar was van een bol die ik al wat langer in huis had, maar de kleuren achteraf een beetje vond tegenvallen (het nadeel van online bestellen).

De restjes heb ik in 2-en verdeeld en een paar kindersokken opgezet. Doorgebreid tot het bittere eind (oftewel het eindigde bij maat 30). Bij sok 2 bleek ik een inimini-stukje garen tekort te komen, maar de oplossing van een paar toeren met zwarte sokkenwol valt helemaal niet op, kijk maar.

De linkersok (voor de kijker rechts) heeft een heel klein puntje zwart aan de teen. Niets van te zien zo, hè?

De foto is trouwens niet goed belicht. Zoonlief heeft echt niet zulke witte benen :o)