In de goodiebag van het WWWW (= Waanzinnige Wolabies Wol Weekend; daar wil ik zo graag nog een blogje over schrijven, het was zó leuk!) vond ik o.a. een stuk Bluefaced Leicester lontwol, prachtig geverfd door Annette in roze, rood en roest. Het had de toepasselijke naam 'Rozenroest'. BFL is mijn alltime favoriete wolletje en de kleuren vond ik gelijk super. Daar wilde ik iets moois van maken, voor mezelf. Als herinnering aan het fantastische weekend. Een warme set voor de winter leek me heerlijk. En baret en een col/nekwarmer bedacht ik en ik ging op zoek naar patronen.
Ik spon de wol bewust een beetje onregelmatig en dikker dan mijn 'standaard' is. Het patroon voor de baret is heel simpel, het garen, de subtiele kleuren en de structuur mogen het werk doen.
2 Dagen breien en de baret was klaar. Een rolrandje onderaan en de rest tricotsteek. Heerlijk zacht en warm..... maar ik vond hem wat te slap, te vormeloos. En dus..... brei ik hem nu opnieuw. Op naalden van een halve maat dunner en wat meer steken (ter compensatie). Het breisel voelt nu veel fijn aan voor een baret. Ik hoop dat hij straks goed past (mijn proeflapje heeft me namelijk schandelijk voor de gek gehouden bij baret nr 1). En anders haal ik hem gewoon weer uit. Gek genoeg vind ik dat geen straf. De wol breit heerlijk en ik merk steeds dat ik met mijn eigen gesponnen wolletjes meer een procesbreister ben dan een resultaatbreister. Heel verrassend.
Is het erg gemakzuchtig of lui om tegelijk uit te halen en te breien?
Na de baret begin ik met de col. Ik heb een patroon uitgezocht waarvan ik denk dat het goed bij de baret past. We'll see.
