Een sok in 2 richtingen

Of: is dat niet een heel erg kort boordje??

Nee, hier wordt het beste van 2 manieren van sokken breien gecombineerd.

Ik brei het liefst sokken van de boord af naar beneden, maar eigenlijk is een sok van de teen af omhoog hartstikke practisch. Je breit de boord gewoon net zo lang door tot je garen op is. En blijft zo nooit met restjes zitten. Maar het opzetten van een teen vind ik gewoon best een priegelwerkje. En mijn meerderingen vind ik minder netjes en strak dan mijn minderingen. En telkens twijfel ik wanneer ik met de spie moet beginnen om de sok de gewenste lengte te geven. Kortom: genoeg redenen om het liefst te beginnen bij de boord en dan heerlijk zonder patroon of aanwijzingen de sok te breien.

Maar er is natuurlijk nog een manier (naast overdwars gebreide sokken, maar daar begin ik niet aan, want ik heb een hekel aan zomen naaien/mazen): de 2 - richtingen sok!

Je begint met een provisional cast-on (hoe heet dat eigenlijk in het NL's?). Je haakt als het waren de opzetsteken rond je breinaald. Dan brei je de voet. Als de voet klaar is, haal je de gehaakte opzet los en zet je de steken op je breinaalden. En dan brei je de boord, net zolang als je wilt of tot je garen op is. Tadaaaa, geniaal? Ik heb dit natuurlijk niet zelf bedacht, ik kwam dit idee tegen op de six-sox-sokkenbreigroep. Toen ik het zag, was dat echt zo'n 'duh'-moment, waarom heb ik dit zelf niet bedacht? Blijkbaar zitten we toch best vast aan standaard-patronen (en dit is een mooie woordspeling als het over breien gaat :o).

De sok op de naalden is van mijn zelfgesponnen wol. Een zogenaamd VBTE-project. Van begin tot eind. Verven - spinnen- breien.

Mijn eerste paar sokken van handgesponnen wol breide ik een paar weken geleden. En ik ben er zooooooo trots op. En ze zitten ook nog eens heerlijk :o)

Ik heb mezelf een opdracht voor morgen gegeven. Ik ga alle niet-afgemaakte breisels hier in huis bij elkaar scharrelen en dan beslissen welke ik af ga maken en welke niet. Het zijn er inmiddels zoveel, dat het tijd wordt om drastische stappen te ondernemen. Ik vrees dat het een klein uithaal-feestje gaat worden.... wordt vervolgd.

Wolverven op mijn manier

Op verzoek een blogje over kettle-dyeing. Let wel: kettle-dyeing a la Judith. Of het officieel erg anders gaat, weet ik niet, maar het levert mij erg mooie resultaten op, al zeg ik het zelf.

Bij 'space-dyeing' breng je op vooraf bedachte plaatsen bepaalde kleuren aan. Door te spelen met afstand en kleuren, kun je zo min of meer voorspellen hoe het eindresultaat wordt. Bij 'kettle-dyeing' laat je als het ware het lot bepalen hoe het eindresultaat wordt. Je kiest een aantal kleuren, maar laat tijdens het verven de kleuren onderling lekker mengen, waardoor er meer verschillende kleuren ontstaan, waaronder soms erg verrassende.

Kettle-dyeing is heel geschikt als je met 1 kleur gaat werken en een licht-variegated resultaat wilt (verschillende tinten van 1 kleur). Zelf vind ik het het mooist als je kleuren kiest die goed bij elkaar passen en zich goed laten mengen. Ik bedoel dat je de mengkleuren ook mooi moet vinden. Wil je met bijv. rood en groen werken, of met paars en oranje, dan is het handig als je ook van bruinen houdt.

Ik heb afgelopen week op 2 manieren lontwol geverfd, beiden met acid dyes en ondertussen wat foto's gemaakt.

De voorgeweekte lontwol. De wol onder water zetten tot alle vezels door en door nat zijn. Eventueel wat azijn toevoegen.

Onderin de pan heb ik de 1e kleur (geel) aangemaakt. De wol heb ik erin laten zakken, waardoor een deel van de wol in de gele verf zat.

Met een lepel heb ik 'geplempt' op willekeurige plekken. Je ziet hier de gele kleur 'doorschemeren'.

Op temperatuur brengen. Rustig laten staan tot de meeste verf is opgenomen.




De 2e kleur er overheen gieten. Scarlet rood, een oranje-rode kleur.




Ik heb de wol omgedraaid in de pan en er nog wat bordeaux bij gedaan. Met de lepel de wol weer onder water geduwd, zodat alle wol verf heeft opgenomen. Als je te weinig water hebt gebruikt, kun je dat nu nog toevoegen, zodat er geen wol echt 'droog' staat. Maar als je in het begin al teveel water gebruikt, lopen de kleuren veel meer door elkaar en zul je dus minder verschillende tinten hebben in het eindresultaat. Als de kleuren je naar de zin zijn, deksel op de pan, vuur laag zetten en de boel rustig laten pruttelen.





In de tussentijd een 2e pan klaar gezet voor een 2e verfsel. Nu begin ik met droge wol. De lontwol heb ik in grove golven gelegd, voor een betere verfverdeling.




Onderin de pan de 1e kleur gedaan (turquoise) en de wol erbij gestopt. De 'golven' rechtop.
Vuur eronder. Geel en lime er overheen gegoten. Flink plempen met de lepel. De verf verdeelt zich minder snel, omdat de wol nog niet nat was.



Nog een beetje teal en spruce erbij gedaan. Doordat ik teveel water heb gebruikt, ben ik de blauwen in de wol kwijt geraakt. Het eindresultaat is me eigenlijk veel te groen geworden (jaaaa, er gaat ook wel eens iets mis ;o).



Wat ik graag doe, is een deel van de wol boven water houden, om een deel van de wol een diepere kleur te geven. De rest van de wol duw ik dan onder water als er dus een deel van de verf is opgenomen. Zo krijg je ook lichtere tinten van de kleuren in je wol.

Als de wol lang genoeg verwarmd is geweest, het water weer helder is geworden, kun je 2 dingen doen. De wol laten afkoelen voor je het gaat spoelen, of als je een ongeduldig type bent (zoals ik), ga je de wol afspoelen met heel heet water en dat geleidelijk kouder maken.

Ik heb nog geen verschil gemerkt in beide methoden, dus doe ik het altijd op de heet-warm-lauw-koud-manier.

De wol stop ik dan in een wasnet en centrifugeer het in de wasmachine.

Bij goed weer hang ik de wol nu op de droogmolen (bij slecht weer op het wasrekje binnen). Door de wind, krijg je de oorspronkelijke 'fluff' van de wol weer terug.

Het eindresultaat van het geel-rode pannetje:

De wol uit het geel-blauw-groene pannetje heb ik inmiddels met marine overgeverfd, omdat het resultaat me te groen was uitgevallen. Helaas ben ik er nu nog niet echt blij mee (groen is gewoon echt mijn kleur niet ;o(. Dus: mocht er iemand zijn die dit leest en toevallig dol is op donkergroenblauwtinten met een snufje lichter groen en graag een keertje met superwash Bluefaced Leicester (zaaaaaaaaalige wol) wil spinnen, dan hoor ik dat graag. Ik heb nog geen foto gemaakt, maar die stuur ik je met plezier toe. Je mag de geverfde lontwol (100 gram) tegen kostprijs van me overnemen. Ik ben trouwens ook altijd in voor een leuk ruiltje :o)

Doeg,
Judith

Van begin tot eind

Ondanks dat ik nu zo ongeveer anderhalf jaar spin, heb ik nog amper met mijn eigen spinsels gebreid (een keer een bloemetje gehaakt, dat telt niet echt mee). Vraag me niet waarom, ik kan het niet goed verklaren. De wolletjes vind ik vaak te mooi om ze voor 'zomaar iets' te gebruiken en inspiratie voor hét ultieme project komt niet vanzelf aanwaaien. Dus groeit de voorraad handgesponnen garens én het besef dat ik wonderlijk bezig ben.

Dus... heb ik afgelopen week de stoute schoenen aangetrokken en een sjaal gebreid.


Superzachte merinowol geverfd, daarna gesponnen, Navajo-getwijnd (3-draads) en vrijwel direct een Drop Stitch Scarf opgezet. Met meer steken dan het patroon aangeeft voor een wat breder exemplaar.




Het begin: rechtsonder de regenbooggeverfde merino lontwol.

Gesponnen tot een dun draadje.




Navajo-ply voor een 3-draads garen.
Ongeveer 115 gram, 325 meter.





En geen plekje in de wolmand voor deze streng. Gelijk op de pennen.






Hier zie je goed hoe de kleuren verlopen in de draad. Voor het effect van deze sjaal hadden de kleuren langer door mogen lopen, zodat je elk patroondeel een overgang van kleur hebt. Ik ga dit patroon ongetwijfeld nog een keer breien en zal dan 'met voorbedachte rade' de wol ervoor spinnen. Het patroon is erg simpel, maar het effect vind ik bijzonder.

De kleuren zijn niet helemaal 'Judith', maar ik ben gepast trots op het resultaat. Mijn eerste, echte van-begin-tot-eind-project (oké, oké, niet helemaal vanaf het begin, want de lontwol kocht ik gewoon schoon).



Tadaaaa....



En nog even een close-upje van de 'gevallen' steken:





En nu ik de smaak van het breien met eigen wolletjes helemaal te pakken heb, heb ik ook al een nieuw project in gedachten. Sokkenwol spinnen.


Het begin is er, de wol is geverfd:



Wordt vervolgd.

Martelwerktuig

Nog een paar 'oude' foto's voor ik (eindelijk) mijn buit van de Countryfair laat zien (je moet het eigenlijk niet zien, maar voelen!).

Een paar weken geleden heb ik met een bult Romney wol gespeeld.
Eerst gewassen en geverfd.

Blauw, blauw, ik hou van jou :o)


En daarna buiten in het zonnetje de boel met mijn handkaarden spinklaar gemaakt.

Rest me 1 vraag: Zijn die handkaarden nu van die gevaarlijke attributen of ben ik gewoon bovengemiddeld onhandig met die dingen?

Bloggers Block

Het is niet dat ik niets heb te zeggen of te laten zien (integendeel!), maar op de één of andere manier schoot het bloggen er steeds bij in. Misschien juist wel doordat ik zoveel wil zeggen en showen, dat ik niet wist waar ik moest beginnen?


Laat ik gewoon ergens beginnen. Onze vakantie. Richting het zuiden. Oisterwijk in Brabant. Lekker dicht bij Irma en consorten (niet geheel toevallig). Heerlijk om elkaar in het gezicht te kunnen kijken en te praten over alles en niks (en wol!). Ik heb gelachen, ik heb gehuild, ik heb genoten. Irma, dankjewel, gewoon omdat jij jij bent (en ik ik).

Het was een heerlijke week. Een vrijstaand huisje op een klein park, midden in het bos. Een overdekt zwembad op loopafstand. Een inrichting uit het jaar blik (maar goed, dan waardeer je je eigen toko bij thuiskomst des te meer ;o).

Van alles gedaan, van alles gezien. O.a. De Kleine Aarde in Boxtel en het Historisch Openlucht Museum in Eindhoven, waar die dag een heuse vikingtraining gaande was. D. was er niet bij te slaan. Ik vermaakte me ondertussen bij de kaartweefster en de beenbewerker en de rest. Ik heb voor het eerst gezien hoe naaldbind-werk er uitziet. Wat een leuk museum. Tot in de punten áf, geweldig. Als ik dichterbij woonde, zou ik me best bij de vrijwillige spinners of naaldbinders willen aansluiten (moet ik wel eerst leren tolspinnen en/of naaldbinden).

In het Safaripark de Beekse Bergen heb ik een toef kamelenhaar gescoord. Tijdens de auto-safari zag ik net naast de weg een pluk liggen, die we natuuuuurlijk niet konden laten liggen. Achterliggende auto's voor laten gaan, kijken of er geen hongerige dieren in de buurt waren (we reden door het kamelen- en onbekende springbokachtigen-deel, dus ook al hadden ze honger, dan hadden we nog niets te vrezen, maar voor het verhaal klinkt het spannender), deur open, pluk oppakken, deur dicht. Geen parkwacht achter ons aan, pffffff. Het is heerlijk zacht en luchtig. Ik ga me eens verdiepen hoe ik dit moet verspinnen. Eerst moeten de haren er nog uitgezocht, dat weet ik al wel.

'Aapjes kijken' in de Beekse Bergen

Eens kijken, wat zat er nog meer in die ene week gepropt/gestopt? Zwemmen, natuurlijk. De vrijmarkt op Koninginnedag (leuk!). Op weg naar huis hebben we een tussenstop bij mijn zus, zwager en kinderen gemaakt. De kinderen vermaken zich (zoals altijd) kostelijk met elkaar en wij hebben tijd om even bij te kletsen.

En tussendoor, veel schapen en veel wol. Samen met Irma naar Zeeland gereden (god, Irma, wat had jij een slechte navigator in de auto, neem toch een Tom-Tom ipv deze Dom-Dom) en daar zijn we bij de Wolboerderij Blij Bezuiden geweest *zwaait naar Janny en Ingrid* en bij de schapenboerderij Goede Hope van Jan en Miek van Erp. De winkel van Janny, hemeltjelief, daar kun je me een dag opsluiten. Wat een weelde, al die wolletjes, al die kleuren, jum.

De rondleiding langs de schapen van Jan en Miek viel in het water (letterlijk, de regen viel met bakken uit de lucht). Maar het was leuk. Al die soorten schapen, Jan die er met zoveel passie en kennis over vertelt. En toen kwamen we daar ook nog vandaan met een zak grijze Polwarth. Het leven is goed.

Maar bij de Wolboerderij gingen we natuurlijk ook niet met lege handen naar buiten. Ik kocht er wat naturel sokkenwol om te verven, wat verschillende lontwolletjes (Polwarth en fijne wol met Tussah-zijde) om te verven en te spinnen. En een spinnewiel. Na verschillende wielen geprobeerd te hebben, besloot ik de Ashford Kiwi mee te nemen (nadat ik hem betaald had, natuurlijk :o).

Mijn fruithapje :o)

Thuis gelijk wat lontwol geverfd (met levensmiddelenvloeistoffen en Acid Dyes) en gesponnen.

Ik moet erg wennen aan dit nieuwe wiel met een andere aandrijving dan ik gewend ben. Ik geloof best dat er veel meer mogelijkheden op dit wiel zitten dan op de Louët die ik nu te leen heb, maar ik word erg onrustig van mijn Kiwi'tje. Ik ga steeds sneller trappen en sneller en sneller. Hopelijk went dit gauw. Maar ik heb een beetje twijfels of dit echt hét wiel voor mij is. Nou goed, er is altijd nog Marktplaats ;o). Wordt vervolgd....

Dit blogje stond al een tijdje in concept en in de tussentijd is er het één en ander veranderd op spinnewielgebied. Daarover later meer (morgen of overmorgen of overovermorgen of daarna...)

Pasen?!

De paashaas is laat dit jaar ;o)

Dit jaar heb ik voor de paasdagen eieren geverfd met de levensmiddelenkleurstoffen die ik ook voor wolverven gebruik. Leek me een leuk experiment. Ik heb een deel met vloeibare kleurstof geverfd en een deel met FlavorAid (limonadepoeder). De vloeibare verf pakte heel mooi op de eieren (aqua en paars). Het limonadepoeder deed helaas erg weinig. Die eieren heb ik later overgeverfd met een restje rode kleurstof (het roze ei).

Het 'nestje' is Bluefaced Leicester sokkenwol geverfd in de pan met burgundy van Jacquard.

Meer, meer, meer

En als jullie nu dachten dat ik klaar was met bloggen óf klaar was met het laten zien van recente sokken en verfsels. Mispoes! Er komt geen eind aan vandaag ;o)

Mijn allereerste oefensokken (ahum: sokjes) uit New Pathways for Sockknitters van Cat Bordhi. Gebreid van dezelfde wol als mijn Baby Surprise Jacket, die ik een poosje geleden showde.

Mijn allereerste toe-up. Coriolis van Cat Bordhi. Er draait een soort 'slang' over de sok. Ooit gaat dit sokje een brusje krijgen, ooit.

Ik vind de sokken van Cat geweldig leuk om te breien. Ik brei al heel lang sokken, maar deze patronen geven me toch telkens het gevoel van de 'eerste keer'. Ik vind haar ontwerpen echt geniaal. Ze geven je een totaal andere kijk op het breien van sokken.

Nog wat recente verfsels.

Het is misschien moeilijk te geloven, maar deze wol heb ik geverfd door geel, rood en blauw in de pan te mikken. Onderop mengden de kleuren zich tot een zachte bruintint, bovenop kreeg de wol allerlei blauwtinten. Voor wat extra kleur heb ik op het eind een restje zwart toegevoegd. Een bijzonder wolletje geworden. Het is Duitse wol die ik wil spinnen.

Nog een, voor mij, nieuwe kleurencombinatie. Geel met oranje en daarna Burgundy over een deel. Ik ga het proberen om in 'losse' kleuren te spinnen en dan 'gewoon' twijnen, zodat de kleuren dan pas gaan mengen in het garen.

Ook nog wat sokkenwol geverfd.



Links lontwol in paars/blauw/donkerrood. Rechtsonderin de streng waar ik mijn eerste toe-up sokken mee breide. Rechtsboven een streng waar ik niet erg blij mee was. Ik wilde een herfstige streng krijgen, maar de kleuren werden anders dan gepland. Ik heb hem een poosje later overgeverfd met lichtbruin (oranje en groene eierverftablet) en bordeaux en nu vind ik hem veeeeeel mooier. Kijk maar:







Een streng Bluefaced Leicester sokkenwol. Een combi van spruce, zwart en antraciet. Superzacht en erg mooi, al zeg ik het zelf.

Net zo zacht en net zo mooi. Een combi van groenen, blauwen en wat zwart.

Om mijn uit-de-hand-gelopen blogjesschrijverij van vandaag af te sluiten, 2 strengen sokkenwol die ik gister heb geverfd. Ik doe mee met de Sock Knitters Pentathlon 2008 (SKP2008) en het is de bedoeling dat je in een jaar tijd 5 paar sokken breit adhv op de lijst verspreide patronen. De snelsten krijgen prijzen, de rest doet vooral mee voor de lol en de nieuwe patronen.

Ik was begonnen met de eerste sok van deze SKP, de Jacobean. Maar halverwege de boord besloot ik dat ik het gebruikte garen (Trekking Pro Natura) en de kleur (donkergrijs/blauwgroenig) niet zo mooi vind bij dit patroon. Naalden eruit, sok uitgehaald. En bij gebrek aan een geschikt bolletje in mijn voorraad voor deze sokken (ik brei nooit effen dan wel bijna-effen sokken), heb ik zelf sokkenwol geverfd. 2 Nearly-solids oftewel bijna-effen kleuren.

Beide kleuren heb ik zelf gemengd. Links een warme paars van veel rood met een beetje blauw. Rechts spruce met turquoise. De paarse streng is in het echt roder van kleur, de blauwe is iets groeniger. Beter dan dit krijg ik de kleuren niet gevangen. De rechterbol ga ik gebruiken voor de Jacobeans poging 2. De paarse gaat ws bij een volgende patroon van de SKP op de pennen.

Aktie is reaktie

Pakjes krijgen, het blijft geweldig. Helemaal als iets onverwacht komt (maar zelfs als je weet dat er iets zit te komen, maar je weet niet precies wanneer). Ik word altijd zo blij als de pakjesmeneer voor de deur staat.

Een paar weken geleden (loop ik echt al zo lang achter met bloggen??), kreeg ik een doos in handen gedrukt, waar geen afzender opstond en de postcode herkende ik niet zo snel. Spannend. Snel uitpakken. Wauw, wol, verf, kadootjes. Ik moet tot mijn schaamte bekennen dat ik pas halverwege het uitpakken door had dat de doos van Irma kwam, laten we het er maar op houden dat ik zo verblind was door de inhoud van de doos dat mijn analytische vermogens tot het nulpunt waren verminderd ;o)





Van linksboven naar rechtsonder. 'Monsters' spinwol om te testen en te vergelijken. Een fijne bol Bluefaced Leicester sokkenwol. Wolverf (spruce, pink, sky blue en burgundy). Een verdwaalde viltstift van Irma's oudste :o). Een doosje met een schattig glazen beschermengeltje. Cederhouten anti-mottenhangers (handig, gelijk in gebruik genomen!) en nog een zakje paarse wolverf. Deels een kado voor mijn verjaardag, deels zelf betaald. Echt een fijne verwen-doos.

En (niet raar als je mij kent) natuurlijk ben ik gelijk aan het verven gegaan met de nieuwe kleuren verf.

Ik wilde graag eens zelfstrepend garen verven en ik had een mooie constructie bedacht om lange stukken kleur te kunnen verven. 2 Stoelen in de kamer gezet en maar rondjes lopen. En dan zitten er veel meters cq. rondjes in 100 gram garen hoor. De 2 klusjesmannen die met de schuifdeuren aan het plaatsen waren, keken dan ook wat bedenkelijk ;o)




Het lukte, echt streepjesgaren voor sokken. Maar toen ik er mee ging breien, viel het resultaat me eigenlijk een beetje tegen. Het roze was te rozen en het blauw te blauw. De streng ligt nu te wachten tot een oververfbadje. Waarschijnlijk rood of zo, zodat de kleuren wat meer bij elkaar komen te liggen.

Ook nog wat lontwol geverfd of later te spinnen. Links Duitse wol met de kleur spruce (het heeft iets van mint, maar dan pittiger, blauwgroener, rechts Coburger Fuchs met allerlei al dan niet zelfgemengde paarzen.

Een klein strengetje sokkenwol met verlopende spruce-tinten geverfd en een deel overgeverfd met marine.

Opgebreid tot een paar toe-up sokjes voor M. BIj de hakken zie je goed hoe de tinten verlopen. De voet is wat lang, de boord wat kort. Gelukkig is onze kleine man niet zo kritisch ;o)

Opsekop

Lang (heeeeel lang) heb ik er tegenaan gehikt, het breien van sokken vanaf de teen richting de boord. Ik liep maar met het idee dat dat moeilijk/lastig/onbekend is, waardoor ik bij een nieuw paar sokken toch telkens maar weer bij de boorden begon. Maar dit jaar kwam ik in blogland opvallend vaak blogjes tegen over 'fearless knitting' (waar ook opvallend vaak toe-ups in de wensenlijstjes stonden) en besloot ik mijn angsten overboord te gooien en het gewoon te gaan proberen (met een beetje hulp van Cat Bordhi en Tijm).

Steken opgezet volgens de Figure-8-Cast-On en huppatee, breien.



En toen ging het mis. Op de verkeerde plek geminderd, waardoor de hak niet goed zat en de hoek tussen voet en been te groot. Niet erg comfortabel ;o(. En de tenen vond ik te puntig. Kortom: doorbreien zou zonde van tijd en garen zijn. Dus uitgehaald en een 2e poging. En dan nu wél helemaal volgens een patroon. Bij m'n eerste magische bol ruil kreeg ik het 'You're putting me on'-patroon en dat bleek een schot in de roos.

In plaats van 8 steken voor de opzet heb ik nu 24 genomen, waardoor de punt van de tenen veel minder smal is (en beter om mijn tenen past).

Badend in het zonlicht (hoe zalig na al die nattigheid van de laatste tijd, we hadden een privé-zwembad rond ons huis!)

De sokkenwol heb ik zelf geverfd (later meer hierover), in de pan (garbage-bag methode, waarover ook later meer). Met blauw, roze, paars in alle tinten. Ik raak een beetje uitgekeken op de zelfstrepende garens, merk ik. Tijd dus voor wat meer 'onvoorspelbare' garens. Grappig genoeg is de ene sok veel blauwer dan de andere, die meer roze heeft. Duidelijk brusjes, maar niet identiek. Ik hou daar wel van ;o)

Logeetje

Vorige week had mijn moeder een strovlecht-weekend en hadden wij een logeetje. Haar dubbeltrappende Louët.

Ik heb een lang weekend kunnen voelen hoe prettig een dubbeltrapper spint en weet nu helemaal zeker dat ik ook een spinnewiel met 2 pedalen wil. Maar welke.... dáár ben ik nog lang niet over uit.

Ik heb in het weekend tussen de bedrijven door wat geverfde Bluefaced Leicester gesponnen en getwijnd.

Paars in alle tinten.

De getwijnde draad. Voor naalden 2,5 ongeveer. Misschien zelfs wel naalden 2.

Zo zag de BFL er voor het spinnen uit.

Door het spinnen en twijnen zijn de kleuren veel meer vermengd. Ik heb geprobeerd om de draad navajo te twijnen, maar ik krijg dat niet netjes voor elkaar. Misschien trap ik te snel of zo, maar de getwijnde draad is me veeeeeel te onregelmatig. En met langzamer trappen lukt het me ook niet. Het 'haken' gaat niet goed. Ik heb met een katoenen draad geoefend, want ik wil mijn gesponnen draden daar niet aan opofferen. Goed voornemen voor 2008: leren navajo'en.

De rechter lontwol is inmiddels ook garen geworden.



De klos straalt je tegemoet.

En de streng getwijnde wol eigenlijk ook.

Vorige week waren hier 2 tante's van Leo op visite en die vroegen me naar mijn wolletjes (Leo's moeder had hen verteld over mijn spinnerij van de laatste tijd). Tante R. was zo enthousiast over bovenstaande streng (ze zat er in gedachten al een sjaal van te breien) dat ze me (heel subtiel) vroeg of ik wel eens wol verkoop. Nou, nee dus. Ten eerste zou ik niet weten wat ik voor een streng handgeverfde handgesponnen wol zou moeten vragen, ten tweede kan ik helemaal nog geen afstand doen van mijn eigen spinsels. Maar ik vond het zo'n fijn compliment. Dat iemand bereid is geld te betalen voor mijn spinsels. Wauw.

Maar ik heb nog veel meer te laten zien. Een streng 'zoete' wol. Heel subtiel en op de één of andere manier vind ik het een beetje een antroposofische streng. Pittig pastel. Of zo. Eigenlijk helemaal mijn kleuren niet, maar ik vind hem errug mooi.

Heeeeeel anders dan voor het spinnen.

Nog meer? Ja, nog meer.

Een streng gesponnen van fabrieksgeverfde merinolont. Dit spon ik uit nood, omdat ik laatst volledig door mijn schone wol heen was. Inmiddels ben ik gelukkig weer rijk voorzien door het Stookhok.

Toen ik laatst over de kerstafdeling bij de Welkoop liep, zag ik engelenhaar en lametta liggen. En als je je dan afvraagt of je daar mee zou kunnen spinnen, is het wel duidelijk dat je er een nieuwe hobby bij hebt, toch?

Maar inderdaad, je kunt ermee spinnen. Maar het is een crime om mee te werken, dat dan weer wel. En het levert een prikdraad op, dus of ik er echt iets mee gaan doen, is nog maar de vraag.

Ik spon ook een draadje met zijden bloemetjes erin, maar die nam mijn moeder mee naar haar strovlecht-collega's (om mee te pronken, haar woorden :o) en heb ik nog niet weer terug gekregen. Foto volgt zodra ik het heb teruggebietst.

Verder heb ik het paar sokken voor D. afgemaakt. Ik heb er voor mijn doen erg lang over gedaan en ik kreeg dan ook regelmatig de vraag of de sokken nu eindelijk eens klaar waren. Oeps. Weinig tv gekeken de afgelopen tijd en dus weinig gebreid. Goed excuus? Zodra ik zoonlief in mijn vizier krijg, zal ik een foto van zijn gesokte voeten maken.

En tot slot een zeer verantwoord baksel. Worteltaart met rozijnen en maanzaad en een laagje gezoete kwark bovenop. Jum. Sonja, eat your heart out...