Bloed, zweet, geen tranen

Vorig jaar (klinkt langer geleden dat het was) volgde ik een workshop beenbewerken. Na een kort verhaal over de geschiedenis en de techniek, mochten we zelf aan de slag om van een stukje bot (soepbonkje) iets te maken.

Het was een middag lang hard werken (zweet), ik stak mezelf met een puntig vijltje in mijn vel (bloed) en het resultaat was heel verrassend (geen tranen).

Het is altijd leuk om te zien hoe verschillend de eindprodukten zijn, terwijl je allemaal met hetzelfde materiaal en gereedschap werkt.




Ik maakte een naald. Ik ben al een poosje van plan om eens iets te doen met de oude handwerktechniek 'Naaldbinden'. Om daar een benen naald voor te gebruiken, vind ik wel toepasselijk.




Vaag te zien zijn mijn initialen. Er vakkundig ingekrast (zo uit de losse hand, met een zakmes) door één van de workshopleiders.

Vorig jaar waren we in het Historisch Openlucht Museum in Eindhoven. Het weekend stond in het teken van de Vikingen (die hadden 'vecht-les'), maar er waren ook allerlei demonstraties van verschillende ambachten. Zo leuk, een 'levend' museum! Er was ook een beenbewerker aan het werk. Hij had verschillende benen naalden te koop, voor € 7,- per stuk. Dat vond ik toen een flinke prijs. Maar na het volgen van de workshop weet ik dat dat eigenlijk een koopje is. Die naalden zijn minstens het dubbele waard.

Ik zag in het krantje van het Sociaal Cultureel Werk dat de workshop beenbewerken wegens succes nog een keer gegeven wordt. Ik zit er over te denken om me nog een keer aan te melden. Het lijkt me leuk om een Diz te maken. Natuurlijk kan ik dat ook gewoon thuis doen, maar het is ook wel heel gezellig om met een groepje te zitten zweten :o)

Reuzen en kabouters

Het begon met 2 strengen limegroene Soedanwol (tapijtwol) die ik anderhalf jaar geleden bij de opheffingsverkoop van de enige garenwinkel hier op het eiland vond. Geen concrete plannen voor, maar ik kon ze niet laten liggen. Voor € 0,50 per stuk zou ik er ongetwijfeld ooit een bestemming voor vinden.

Het werden dus kindersloffen. Op dikke naalden gebreid, daarna een paar keer meegewassen in de wasmachine, tot ze lekker dik en stevig waren. Met een laagje latex eronder tegen het uitglijden. Winter, kom maar op.

En daarna had ik de smaak te pakken. Op Marktplaats vond ik een doos Soedanwol. Hele strengen, restbolletjes. In allerlei kleuren. Ik kocht hem voor een prikje (de porto was hoger dan de wol zelf).

Alles gesorteerd, nieuwe bolletjes gedraaid en de boel op kleur gelegd.




Hmmm, daar kan ik minstens 3 paar grote sloffen van breien.




Paar 1 werd supergroot, een reus zou er blij mee zijn :o). Ik moet het boordje nog even vastnaaien en dan gaan ze het vilt-traject in. Altijd spannend. Want in een wasmachine heb je weinig (geen) controle op de mate van vervilten. Maar deze sloffen zijn zo groot, dat ze altijd wel iemand zullen passen op het eind van de viltmarathon.




Paar 2, in kruidenkleuren zijn inmiddels 3 keer meegewassen. Morgen stop ik zo nog een keer in de wasmachine, ik verwacht dat ze dan precies goed zijn vervilt.




Om een goede vorm in de sloffen te houden tijdens het vilten, heb ik ze opgevuld met fiberfill. Dat geeft genoeg steun om te voorkomen dat de sloffen dubbelvouwen in de was (met als gevolg een ongelijke vervilting) en is flexibel genoeg om mee te krimpen bij het vilten. Gos, soms vind ik mezelf toch zo vindingrijk ;o)

Maar ik breide niet alleen voor reuzen.




Minisokjes voor pasgeboren kaboutertjes.

De sokjes voor Jasper hebben kabeltjes. Mijn allereerste kabelprojectje. Ik vond het zo leuk om te doen. En veel gemakkelijker dan ik altijd had gedacht. Een priegelwerkje, maar leuk, leuk, leuk. Ik vond het een mooie oefening om de kabels van het 2e sokje te spiegelen.




Ik breide deze sokjes van een restje van de wol van de Jacobean-sokken die ik voor mijn moeder breide. Zelfgeverfde Bluefaced Leicester sokkenwol.

Ergens op het internet vond ik een handig kabelhulpje. Je hebt zo de kabelnaald voor het grijpen, zonder dat je hem tussen de kabels door in je mond hoeft te houden of achter je oor te steken. Ik maakte eentje voor mezelf. Stukje band, stukje elastiek en een knoopje. Een bijzonder knoopje. Ik vond het op straat in Sucre (Bolivia).

Ik heb van alles geprobeerd om te kabelen. Een officiële kabelnaald, met een bochtje. Een dikke stopnaald. Uiteindelijk bleek het het fijnst te kabelen gewoon met een extra sokkennaald van dezelfde dikte.

En omdat een sokje altijd kleiner kan.....

(en dan is dit nog niet eens het kleinste sokje dat ik ooit breide :o)

Blik op blik

Men hebbe de ergernis van een voortdurend omvallend pennenpotje.

Men neme een leeg blik met een leuk plaatje. Een stukje papier en een stickermaker.




Men beplakke het blik.



Men is niet tevreden.

Men neme een stofje.

Men beplakke het beplakte blik.

Men is blij met het resultaat.

Oh help, zie ik hier iets van een thema ontstaan??

3 Voor mij

Nu de rust steeds meer terugkomt na de heftige gebeurtenissen van het afgelopen half jaar, merk ik dat mijn creativiteit meer en meer opborrelt. Ik ben vaak in mijn hobbykamer te vinden, met name achter de naaimachine, en er is van alles uit mijn handen gekomen de laatste tijd. Grote dingen, kleine dingen, voor anderen en voor mezelf. 3 Dingen voor mezelf.




Een nieuwe tas. Een fijne, ruime tas, speciaal geschikt voor boodschappen. Gemaakt van ribcord met geborduurde bloemetjes. Een vakje (met drukknoop) aan de binnenkant voor sleutels en portemonnee.



Inmiddels heb ik voor mijn zus ook een nieuwe tas gemaakt. Zelfde model, ander stofje. Zij was hier vorig weekend en bedacht, bij het zien van mijn collectie tassen, dat ze voor haar verjaardag een Judith-tas zou vragen. Vind ik altijd zo prettig, als mensen aangeven waar ik ze blij mee kan maken :o)




Een toerenteller voor mijn breisels. Dit groene tellertje lag al heel lang ongebruikt onder in mijn breimand. Zo´n ding is niet handig als je veel sokken breit. En zo´n tellertje los bij je, nou ja, dat raakt dus binnen de kortste keren zoek (zeker met een zoon die álles kan gebruiken in zijn spel). Met wat priegelen heb ik er een hangertje van gemaakt dat je om een breinaald kunt schuiven.
Dit is trouwens het uitzicht vanachter mijn werkblad. Onscherp helaas, maar geloof me, het is de moeite waard ;o)

En eindelijk, eindelijk heb ik een persoonlijke rolmaat. Ik heb een paar keer eentje voor iemand anders gemaakt, maar zelf had ik alleen maar van die standaard, onpersoonlijke rolmaten. Maar vanavond heb ik met een stippenstofje en een stukje sierband een rolmaat voor mezelf 'ingepakt'. Compleet met mijn initialen erop. Ik heb nog 2 van deze reuzehandige (op)rolmaten liggen (van de Heemaa) en ik vermoed dat ik die ook nog ga opleuken. Ik heb er gewoon lol in.

Maar we gaan ons eerst eens buigen over een vorige week bij de kringloopwinkel gevonden oud schooltafeltje/-bureautje. Een houten bak met klapdeksel, compleet met inktpot-gaatje. We willen de pootjes vervangen en er een bijzettafeltje van maken. Voor mijn breispullen. Die nu altijd op de bank vegeteren en eigenlijk is dat helemaal niet handig (denk aan die ondernemende peuter) en al helemaal geen gezicht (bij onverwachte visite moet ik altijd eerst de bank leegschuiven voor we genoeg zitplaatsen hebben).

De lak is lelijk en beschadigd, daar moeten we dus iets aan doen. Schuren en opnieuw lakken of verven. Of misschien iets met tafelzeil bedenken. Oh help, waarom denk ik nu meteen weer aan stippen??

Knip!

En dat was mijn naaimachine-snoertje ;o(

'Kijk mamma, ik kan knippen'.

En bedankt kleine peuter met een obsessie voor pielen en prutsen en uitproberen. En bedankt domme mamma die in een onbewaakt moment een schaar op tafel liet liggen.

In opperste concentratie stond de kleine man met de schaar het snoer van het voetpedaal van mijn naaimachine door te knippen. Toen ik het ontdekte, had hij al een stukje van het snoer geknipt.

3 Mazzeltjes:
- Ik heb de naaimachine bij niet-gebruik altijd van het stroom.
- Manlief houdt wel van dit soort reparatie-klusjes en pakte subiet de soldeerbout en krimphulsjes uit zijn gereedschapskast. En ja, stiekem gniffelde hij.
- Het was niet mijn stofschaar.

Toch leverde het ook wat op. Een wijze les. Laat geen mega-ondernemende peuters achter je rug om op ontdekkingstocht gaan. Spits je oren zodra het stil wordt. Stilte is altijd verdacht!

Wat het ook opleverde is een nieuwe opbergplek voor mijn scharen (en een tang en een draaimes). Alles zo voor het grijpen. Voor mij. Niet voor de grijpgrage vingers van peuterzoon.

Speciaal voor de foto heb ik de stapel stoffen en recente maaksels aan de kant geveegd ;o)

Magneetstrip van de Ikea, ingepakt in stippelstof. Passend bij het prikbord. Niks ingewikkelds, gewoon met tape vastgezet. Zodra ik stippen-áf ben (gaat dat ooit gebeuren?), vouw ik er een ander lapje om heen.


Het metalen schaartje in het midden heb ik al heeeeel lang. Ik heb het van de week toevallig met mijn tante zitten uitrekenen (na 23 jaar ben ik opgehouden te tellen, ik voelde me spontaan stokoud ;o). Bij de opening van onze verbouwde basisschool kregen alle kinderen een schaar met de naam, datum en gelegenheid erin gegraveerd. Met die scharen mochten we allemaal een lint doorknippen. Verkleed natuurlijk. Ik heb er nog een krantenartikel met foto van in mijn plakboek. En de schaar heb ik al die tijd met veel plezier gebruikt. Vast item in mijn etui. Op de 'lagere' school, later de MAVO en HAVO en tijdens mijn studies. Altijd zat die schaar in mijn etui. De eerste keer dat ik hem liet slijpen, is helaas aan de binnenkant de datum weggeslepen (vandaar dat ik de exacte leeftijd van de schaar niet paraat heb ;o). Vandaag heb ik besloten dat de schaar wel weer een slijpbeurt kan gebruiken. En dan kan ie er weer jaaaaaaaaren tegenaan....

Sokken en stoeldoppen

Eindelijk weer eens een paar sokken af. Het breitempo ligt laag momenteel door andere bezigheden (mogen jullie 3x raden welke ;o). Maar hier dan toch, een paar sokken para mi. In een gewoon recht-toe-recht-aan vertrouwd model waar ik lekker gedachtenloos aan heb kunnen breien.

De sokkenwol komt van het Stookhok en heb ik een poos geleden geverfd in aqua/paars/zwart. Er zitten wel kleine overlappingen van zwart in het breisel, maar nergens grote 'poelen' (oké, oké, bij de tenen zit wel aan beide kanten een poeltje zwart, maar als je een beetje tactisch fotografeert, zie je daar niets van ;o).

Ik had trouwens voor maat 39 (zonder toeters en bellen) bijna 100 gram nodig. Ik had minder dan 5 meter draad over. Terwijl ik dit garen toch met naalden 2,25 heb gebreid. Zó weinig heb ik nog nooit overgehouden van 100 gram sokkenwol. Meestal kon ik er nog wel een paar kleine sokjes van breien, maar nu, helaas. Het restje bewaar ik om een eventueel slijtplek/gat mee te kunnen (laten) wegwerken. Al ben ik ook wel gecharmeerd van sommige restjessokken.

De hakken zijn verstevigd door het breien van afgehaalde steken. Het geeft ook een leuk effect (en zo verschillend per sok!). Jammer dat het tijdens het lopen zo lastig is om je eigen hakken te bekijken :o)

De foto's heb ik zelf gemaakt. Wegens een werkende man, een zwemmende oudste en een slapende jongste (wat die überhaupt kan doen met een fototoestel is een tweede). Leve de zelfontspanner. Het is trouwens nog best een klus om een scherpe foto te maken van je eigen voeten ;o)

Misschien is dít toch eigenlijk wel een beter idee:

Goh, de kleuren lijken zo veel meer te poolen (het samenkomen van dezelfde kleur(en). Aan mijn voeten valt dit helemaal niet zo op. Geukkig, want ik ben niet zo'n fan van poolende breisels (uitzonderingen daargelaten).

De laatste tijd kom ik verhipte vaak in de plaatselijke Doe-Het-Lekker-Zelf-Zaak. Gister o.a. voor nieuwe stoeldoppen (voor onder een stapeltje groenblauwe/blauwgroene houten stoelen van de kringloopwinkel).

En ineens kreeg ik een lumineus idee (nou Judith, dat lumineus valt wel mee hoor, gewoon afgekeken, waarover later meer) waar je een kleine maat stoeldop ook heeeeel goed voor kan gebruiken.

Stekenbeschermers/naaldenhouders.

Gaatje erin prikken met een hete spijker (haa, die liggen er genoeg her en der, in niet-hete toestand uiteraard), stukje elastiek erdoor halen, knoopje erin. Klaar. Precies de goede maat voor mijn korte sokkennaaldjes.

Ik gebruik nu al jaren mijn naaldenhouders die ik lang, lang geleden maakte van 2 lege fotorolkokertjes en een stukje elastiek. Omdat ik met korte naaljes breide, kon ik nergens een passende oplossing vinden ('iedereen' breide toen nog met lange naalden en de enige stekenbeschermers die ik kon vinden waren veel te groot/lang voor mijn korte naaldjes, die ik trouwens van een vriendin van mijn moeder uit Duitsland kreeg, hier in NL kon ik die nérgens vinden. Dat is nu gelukkig wel anders. Dat oude ding werkt prima, maar is best 'groot' (of beter gezegd, de kokertjes hebben veel loze ruimte). Later heb ik van spiraalkoord naaldenhouders gemaakt, maar daarmee ben je nog niet van de scherpe punten af. Tijd dus voor iets anders, iets kleiners.

Ik probeerde de site/webwinkel waar ik de sokkennaaldenhouders/ beschermers/dingesen zag te googlen, maar kan hem niet meer terugvinden. Ik weet nog dat de prijs per 3 stuks 8 Dollar was en dat ik dat een boel geld vond voor zoiets simpels. Ik was nog aan het denken over passende dopjes (viltstiftdoppen, pvc-buis-afsluiters... geen idee of zoiets überhaupt bestaat in zo'n kleine maat), tot ik dus voor de bakjes met stoelpootdoppen stond, in allerlei maten. Pling (gloeilamp-moment)!

En, ik kan het niet laten (met het risico dat ik te boek kom te staan als ongelovelijke knieperd), de totale kosten voor mijn nieuwe naaldenhouder zijn € 0,20 voor de dopjes en de verwaarloosbare kosten van een stukje glinster-elastiek uit mijn voorraad.

En nu ik even aan het Googlen ben, ontdekte ik deze site, mét uitleg. Gemakkelijker kan ik het niet maken.

Op de naalden het allereerste begin van een nieuw paar sokken voor D. Sokkenwol Fabel van Dropsgarn. Ik heb een tijdje terug 2 bollen van deze kleur aan Lucie opgestuurd, omdat het zo wonderwel kleurde bij de streng handgesponnen merino die ik haar gaf in het kader van Pay it Forward! Omdat ik de kleuren zo mooi vond en D ook, heb ik onlangs 2 nieuwe bollen van dit kleurnummer bij Wolhalla besteld.

UFO ----> FO

Onlangs heb ik me voorgenomen om de bak met door verschillende omstandigheden niet-afgemaakte spullen die al veel te lang op de plank in mijn hobby staat nu eindelijk eens door te werken en er regelmatig iets uit te pakken om eindelijk af te maken. Streven is om voor de verhuizing (begin december als het meezit) de bak UFO's leeg te hebben.

Dit was de eerste:Gemaakt van Sesamstraat-, streepjes en sterretjesflanel uit Engeland. De achterkant is van dezelfde streepjesflanel gemaakt. De tussenlaag is van Hobbs eko-katoenen batting (geweldig materiaal om mee te werken!). Het is gemaakt voor een ledikantje.

Dit de 2e en 3e.

Ik kan heel moeilijk kleine lapjes (en bolletjes garen en stukjes lint en knopen en en en) wegdoen. Ik zie in alles nog wel mogelijkheden. Lastige eigenschap soms (want uiteindelijk slibt je huis wel vol). En toch, als ik dan zie wat ik uiteindelijk nog met die kleine lapjes kan doen, ben ik toch ook weer blij met mijn verzameldrang (ik kan er trouwens niet aan doen, ben erfelijk belast). 2 Slabbers, misschien voor de weggeef of misschien voor de houd (want slabbers heb je nooit teveel).

De voorkanten zijn 'patchworken' van restjes van Frommes-luiers (katoen) en de Sesamstraat-deken (flanel) en nog wat andere friemelstukjes flanel. Op mijn naaimachine heb ik een kruissteek-siersteek, die kon ik hier goed voor gebruiken. De achterkanten heb ik uit een oud, overbodig badlaken geknipt. Drukknoop erop, klaar om vlekken te vangen.

Er ligt ook nog een stapel wasbare luiers in verscheidene stadia. Sommigen moeten gelockt worden, anderen voorzien van klittenband of drukknopen. Weer anderen zijn nog niet meer dan losse onderdelen. Volgende project?

5 Streepje 12

In onze familie hebben we een codewoord voor alles dat met Sinterklaas te maken heeft. Als we iets geheim moeten houden voor kleine oortjes, hebben we het over 5 streepje 12. Dit is zo ingeburgerd, dat ik afgelopen december in de speelgoedwinkel vroeg of ze het kadootje wilden inpakken voor 5 streepje 12. Toen ze heel verbaasd keken, had ik pas door dat ik in geheimtaal aan het praten was.

Tot vorig jaar hoefde ik eigenlijk helemaal niet zo geheimzinnig te doen voor D. Het hele Sint- en Pietgebeuren ging nog een beetje langs hem heen. Dat was heel gemakkelijk voor ons. Maar kleine kindjes worden groot (veel te snel trouwens) en dus moesten de hulpsinten hier in huis hun manier van werken een beetje aanpassen. Ook dat heeft zijn charme trouwens. Lekker ouderwets stiekem doen.


Eerst had ik het Sint-inpakpapier gewoon tussen de andere rollen staan, maar dat heb ik vorig jaar toch ook maar 'verstiekemd'. Een katoenen zak waar de rollen precies in passen. De zak staat in de bak tussen de andere rollen, onopvallend in een hoek van mijn hobby.

Ik weet het, het is april. Maar ik kwam deze foto's tegen toen ik de laptop aan het ontzooien was. Ik kon het niet laten ;o)

Om in paas-stijl te blijven

Ooit kwam ik dit plaatje tegen van een eierwarmer. Een grappige vorm en poepsimpel om zelf te maken. Stevig vilt, een scherpe schaar, een naaimachine of naald en draad, een kraaltje als ogen of een gaatjes-/leertang (hoe heet zo'n ding officieel?). Isse simpel...