Hasta Pronto!

Nog even een berichtje voor we vertrekken naar Bolivia. Nog 1 nachtje slapen...

Geen idee of ik vanuit Bolivia contact houd met dit weblog.
Zo ja, tot snel.
Zo niet, tot later... ergens in september gok ik.

Fijne zomer!

Liefs,
Judith

Reïnkanarie

Als ik zou geloven in reïncarnatie, zou ik in een

volgend leven graag terug willen komen als kat.

Die verstaan de kunst van het relaxen pas echt goed...

Vamos!

Vamos a Bolivia!
We gaan naar Bolivia!

Nog 4 nachtjes slapen en dan begint onze reis naar het geboorteland van ons 2e spruitje. Er gaat zoveel in me om, aan gedachten en emoties, er is geen beginnen aan om het allemaal helder te krijgen. Ik vind het heerlijk. Het is gek, maar nu we zo dicht bij de ontmoeting met onze kleine man staan, lijkt het of alle narigheid en verdriet en frustratie over het lange, lange wachten en de vele tegenslagen in onze procedure heel ver achter ons ligt. Ik ben het niet vergeten (en er mentaal ook nog niet klaar mee), maar het schrijnende, het rauwe is eraf. Er is nog stress, er zijn nog zorgen, maar het voelt goed nu. Het negatieve is omgeslagen naar positief en dat is zo'n heerlijk gevoel.

Ik had gehoopt dat ik (net als voor de komst van D.) een sterke aanval van poets- en nesteldrang zou krijgen. Maar helaas, nog geen spoor van te bekennen (en het huis en ik kunnen het echt wel goed gebruiken nu :o). Misschien komt het nog, misschien ook niet. Bij D. had ik het heel heftig. Stond ik op een gegeven moment, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, buiten de lantaarnpaal en de brievenbus te soppen. Be-lach-e-lijk, als ik er nu aan terugdenk, moet ik weer lachen. Ik was echt niet te stoppen :o)

Natuurlijk ben ik aan het opruimen en poetsen in huis. Maar dat is omdat ik wéét dat het moet, niet omdat ik dat vóel. Een rondje door het huis leverde ook een kritische blik in mijn breimand op. Onaffe sokken (waar ik langere tijd niet aan brei, soms ben ik het ineens even zat of komt er iets leukers tussendoor) berg ik met garen en naalden op in een gripzak. Maar er lagen nu wel erg veel zakken in de mand, sommigen ook al heel lang. Het ministukje in paars/blauw/bordeaux linksboven (experimentje voor nieuw boordje) heb ik uitgehaald, net als het paarse boordje middenonder.


De sok bovenin had ik even weggelegd voor een kleiner sokje (van een restje sokkenwol met katoen, links op de foto) tussendoor, dat ik gemakkelijker mee kon nemen en waar ik gedachtenloos aan kon breien toen we afgelopen week een dag naar de wal moesten (reisbureau, kaakchirurg... don't ask...). Rechts 2 boorden in een zelfbedacht patroontje van afgehaalde steken, de wol is door Gerda geverfd (en bij mij gekomen via een leuk ruilhandeltje). Ooit ga ik daar mee verder, maar nu nog even niet.

Ik hou helemaal niet van uithalen, eigenlijk, maar het lucht soms wel op als ik een twijfelgeval kwijt raak van mijn to-do-lijstje. Want zo'n half-affe sok kijkt me dan toch verwijtend aan en geeft me het gevoel dat ik er íets mee moet. Gelukkig heb ik dat gevoel helemaal niet als ik naar mijn (overvolle) bakken garens kijk. Dát geeft vooral een gevoel van onbegrensde mogelijkheden....

Goed, terug naar de paklijst. Want 4 dagen zijn zó om. So much to do, so little time (hoera!).

Draai het wieletje nog 's om...

De roodgeeloranje wol heb ik gister versponnen en daarna getwijnd met een draad half wol/half mohair (een eerder spinsel van me). En toen het klaar was, had ik daar een beetje spijt van. Gecombineerd met de witte draad (die door de mohair wat pluizig en onregelmatig is) vallen de sprankelende kleuren van de gekleurde draad een beetje 'weg'. Het lijkt nu een oranje-witte draad, terwijl er zoveel meer kleuren in zitten. Ik hoop dat met breien de verschillende kleuren weer beter tot zijn recht komen. Want terugdraaien, dat kan niet meer....

Verfsels

Vorige week heb ik lekker staan verven. Het resultaat was nog niet langs gekomen hier.

De paarse strengen heb ik laatst gekregen van Petrouchka. Zomaar. Lief hè?
Ik vond ze in het effen een tikje saai en heb ze daarom opgeleukt. De halve strengen heb ik heeeeeeel donkerpaars geverfd. Klaar voor streepjessokken.

De onderste streng is sokkenwol van het Stookhok. In het echt istie lang niet zo smaragdgroen, maar echt groen-groen met allerlei kleuren erdoor. Zwart, marine, lime, aqua, lichtblauw. Kleuren goed op de foto krijgen blijft een ramp ;o(

Naast de strengen wol heb ik ook losse gekaarde wol geverfd. Hier ligt de boel te drogen.

Oh jee, 3 stralen zon, snel de wol naar buiten!

Eigenlijk zou ik allerlei nuttige dingen moeten doen, maar ik kon het niet laten om alvast wat van de rood/oranje/gele wol te gaan spinnen. En dat wordt mooooooooooi, vind ik. Vurig!


Ik denk dat ik hem ga twijnen met een witte draad. Ik heb met een restantje wol geprobeerd de Navajo-twijn onder de knie te krijgen, maar daar moet ik echt nog veel meer mee oefenen. Ja, ja, ja, ik wil te snel. Ik weet 't. Juffertje ongeduld.

292,8

Voetbalknie
Tennisarm
Spinheup
Twijnschouder

Ik geef het toe, ik heb te fanatiek zitten spinnen de afgelopen 2 dagen. En dan nog een avond twijnen. Mijn lijf zegt 'ho'. Maaaaaaar ik heb nu wel een prachtige streng zelfgesponnen wol voor me liggen. Bluefaced Leicester móet wel één van de zachtste wolsoorten zijn om mee te werken. Fan-tas-tisch! Ik ben verwend én verslaafd nu, vrees ik.

Goed inzoomen (al lijkt de draad nu wel dikker dan ie in het echt is)

2-Draads, getwijnde BFL, 192 gram, 292,8 meter. Wat een weelde!

Annie, hou jij m'n tassie ff vast?

Het zal ongetwijfeld te verklaren zijn door mijn nieuwsgierige aard ('ik ben niet nieuwsgierig, ik wil graag alles weten...'), maar de site van de Bagladies vind ik echt leuk. Ik had al eens bedacht dat ik ook mijn tas wel eens op de kop kon houden voor een fotootje. Maar het bleef bij plannen. Maar toen ik van de week op het weblog van Elianne zag dat zij de inhoud van haar tas liet zien, nam ik me voor om dat ook te gaan doen. Duurde nog een paar dagen (ja hallo, ik vergeet ook wel eens wat), maar nu dan toch: Mijn tas.

Van de markt, een goedkope katoenen schoudertas (Nú, voor de helft van de prijs!). Met veel vakken en ritsen, zo heb ik mijn tas graag. Ik ben megakritisch qua tassen, maar deze bevalt me goed. Stevig, praktisch, niet tuttig (toch?), geen merk (voor mij geen Louis Vuitton.. ik weet niet eens hoe ik dat moet schrijven ;o), precies goed.

Vandaag's inhoud, ongecensureerd!

Van linksboven naar rechtsonder: zakdoeken-etuitje van Kisskus, handcrème (Weleda Duindoorn, de fijnste die er is!), lippenbalsem, lippenstift (huh, hoe komt die erin?), desinfecterende handgel, haarlak (ook huh?), anti-zonnebrand, blikje met breibenodigdheden en sokken op de pennen, zonnebril in hoesje, setje voor hoge-nood-onderweg en plastuit (ongebruikt!), mini-geurzakje, oorbellen (ahaaaaa, daar zijn jullie, ik zocht jullie), 2 soorten oogdruppels (onmisbaar wegens chronische oogontsteking), sleutelbos met mini-Zwitsers zakmes en winkelwagenmuntje, kauwgum (vanille-mint, lekker!), doosje kleurpotloodjes (kreeg D. laatst in het restaurant waar we aten), horloge, pennen (oa. mijn favoriete GetKnitted-pen) en notitieboekje (mijn-hoofd-loopt-om-en-ik-moet-niets-vergeten), mobieltje (vaak leeg, ahum), EHBO-setje, uitvouwbaar tasje (HANDIG!!), noodsetje (met pen, schaartje, vijltje, pincet, enz), blikje met medicijnen en last, but not least, snoepjes (voor een appeltjesfrisse adem).

En bij deze heb ik ook gelijk een persoonlijk record 'linken in een blogje' behaald :o)

Such a happy day...

Hè, wat een fijne dag was het vandaag. Een dag met een gouden randje. En niet omdat het een heel speciale dag was, eigenlijk was het gewoon een doordeweekse zondag. Maar een fijne, dat wel. Een moeiteloze dag, zoals mijn zus en ik die noemen.

Lekker een beetje pielen in huis. Heerlijk zitten spinnen en de eerste 100 gram Bluefaced Leicester (van mijn Stookhok-bestelling) is nu een mooie draad. If I say so myself....

Het spinnen gaat me steeds beter af, de draad wordt steeds gelijkmatiger (heeft er ongetwijfeld ook mee te maken dat ik nu met gekaarde schone wol spin). Ik ben best een beetje trots op mezelf. Ik weet nog niet of ik de 2e 100 gram erachteraan ga spinnen op dezelfde klos en het dan tzt ga twijnen op de Navajo-manier (moet ik nog leren) of dat ik nu een nieuwe klos ga volspinnen en het dan samen ga twijnen (kan ik al ;o).

Vanmiddag heb ik samen met D. in de keuken gestaan, salades en soep gemaakt. Cakejes gebakken. Echt heel gezellig. Daarna is D. buiten gaan spelen en heb ik wol geverfd.

Wat eten we vandaag?

2 Strengen sokkenwol en losse lontwol om later te spinnen. Met acid dyes, levensmiddelenkleurstoffen (van de bakker en de toko) en limonadepoeder (FlavorAid en KoolAid). De boel hangt nu te drogen, morgen maak ik een foto.

Lak!

Voor het eerst van mijn leven heb ik mijn teennagels gelakt. Ik ben niet zo'n nagellak-type, maar zag bij de drogist zo'n lekker vrolijk zomers kleurtje nagellak staan, dat ik het niet kon laten. Ik moest er erg aan wennen, als mijn oog toevallig langs mijn voeten ging, schrok ik en dacht ik heel even dat ik bloed zag ;o)

Nagellak op mijn vingernagels vind ik afschuwelijk voelen. Alsof mijn nagels geen adem kunnen halen. Dat slaat natuurlijk nergens op, maar ik vind het echt een rotgevoel. Bij mijn teennagels heb ik daar verrassend genoeg geen last van. Misschien word ik dan toch ooit een nagellak-op-teennagels-type (moet ik wel hard werken aan mijn haat-liefde verhouding met mijn voeten).

Wollig

Voor deze 'luie' spinster is een webwinkel als het Stookhok een gevaarlijke plek. Zoveels moois is daar te vinden. Enorm veel keuze in o.a. spinbare materialen. Ik voel me dan als een kind in een snoepwinkel. Eens in de zoveel tijd kan (én wil) ik me niet inhouden en sla ik nieuwe voorraad in.

Dit is de doos die vanmorgen door de postbode werd gebracht (en die door zoonlief aangenomen werd, omdat ik nog lekker lag te slapen...).

Schone, gekaarde wol om te spinnen (ben door mijn eigen voorraadje heen en de merino die ik wel heb liggen, vind ik niet zo fijn spinnen. Die was eigenlijk ook bedoeld om te vilten). Een grote knoedel wit, wat Bluefaced Leicester, wol uit Tibet (bruin) en IJsland (donkergrijs). 2 Bollen dunne lintwol (bedoeld voor sloffen, ik weet dat ik daar een aantal mensen uit mijn familie erg blij mee maak), 2 bollen oudroze lamswol uit de koopjeshoek (nog geen concrete plannen voor, maar het past, zie ik nu, wonderschoon bij de roze lontwol), reserve-sokkennaalden in 3,5 en een aantal strengen sokkenwol om nog te verven. Oh ja, en een fles Latex. Om de wollen sloffen hier in huis (en de sloffen die nog gaan komen) een anti-slip zool te geven. Want hoewel vloerglijden hartstikke leuk is, is het natuurlijk ook best hartstikke link (op gladde vloeren is een onverwachte swieper zo gemaakt). Al is D. het daar beslist niet mee eens. Zijn sloffen mag ik dus ook absoluut beslist niet latexen. Ach ja, jongetjes van 6....

Ik heb net een pluk van de Bluefaced Leicester wol zitten spinnen. Mijn hemel, die wol is zo zacht. Het spint ook echt fantastisch. Ik kon me maar met moeite achter mijn (oeps, mijn geleende) spinnewiel wegtrekken om dit blogje te schrijven :o)

Misschien ga ik morgen weer eens wat wol verven. Dat is alweer veel te lang geleden.

Geïnspireerd

Het paar kindersokken waar ik met bezig ben in het kader van restverwerking (kleine bolletjes uit mijn sokkenwolvoorraad opbreien) is een saai niet-nadenk-breiwerkje. Voor wat afwisseling heb ik een tweede paar sokken opgezet. Mijn inspiratie heb ik uit het boek Knitting on the Road van Nancy Bush gekregen. Het patroon Huron Mountain sprak me wel aan, maar dan niet standaard volgens de breibeschrijving, maar naar eigen invulling (en mijn eigen vertrouwde sokpatroon). Zwarte Botter-wol is een dankbare basis voor inbreien. De paars-fuchsia-bol is handgeverfde sokkenwol die ik een tijdje geleden heb gekregen bij een ruiltje (gevulde breitas tegen strengen sokkenwol en sari-zijde).


En dan lekker breien, zonder strak vooropgezet plan. Het resultaat tot nu toe:

Het begin van sok 2 heb ik op de pennen staan en is gebreid tot aan de eerste blokjes. En nu maar zien dat ik beide sokken gelijk krijg. Normaal gesproken brei ik 2 sokken tegelijk (op 2 setjes naalden), maar nu was ik zo lekker aan het breien en stiekem ook wel erg nieuwsgierig naar elk nieuw stukje/patroontje, dat sok 2 niet veel verder kwam. Ach, misschien maak ik er ook wel een totaal andere sok van. Een twee-eiige tweeling. Heeft ook ongetwijfeld zijn charme :o)

Terwijl ik aan het breien ben, schieten allerlei mogelijkheden voor nieuwe patroontjes door mijn hoofd. Eindeloos veel patroontjes en combinaties voor nieuwe sokken. Ik wil graag iets met spiralen en sneeuwvlokken 'doen'. Maar daar ga ik toch maar wel tevoren een patroontje voor op papier zetten. Eerdaags maar eens kijken of ik iets leuks kan vinden/tekenen.

Drup

Sta ik vanmorgen de was uit de wasmachine te halen, hoor ik 'ergens' gedrup. Ik schrik, dat kan niets goeds betekenen. En inderdaad, lekkage...

De afvoer van het plat dak kon de enorme hoeveelheid regen niet aan en stroomde over. Recht naar beneden de bergkast in onze bijkeuken in. Shit, shit, shit. Wat een chaos, wat een natte bende. En wat een werk voor alles weer toonbaar was. Hopelijk wordt het snel beter weer, zodat we iemand kunnen vragen de lekkage te herstellen. Voor nu behelpen we ons met emmertjes.

Maaaaaaar tussen alle gemopper en gedweil door realiseerde ik me ook dat het nog veel erger had kunnen zijn. Een meter naast de lekkage ligt een deel van mijn voorraad lappen. En daar recht onder staat mijn lock- en naaimachine. Je moet toch niet denken aan de verwoestende werking die het water op de elektronica van mijn trouwe (computergestuurde) Pfaff zou hebben. Whaaaaa. En ineens zie ik ook een klein pluspuntje (het enige!) aan het feit dat we door onvoorziene omstandigheden nog steeds thuis zijn ipv in Bolivia....

Anti-vries

'Mijn' te kleine sloffen vielen onverwacht goed in de smaak bij D. Maar voor hem waren ze een slag te groot. Geen probleem, aldus D: 'Dan stop je ze toch gewoon nog een keer in de krimper (=wasmachine)'. En dat deed ik, nog een keer heet wassen liet de sloffen naar de perfecte maat voor D krimpen.

Na nog 2 keer vilten (en 2 keer drogen op heet) zijn de sloffen naar wens. Pffffuuw.
Laat de winter maar komen, wij zijn er klaar voor (maar gelukkig duurt dat nog een half jaar!)

D's sloffen hebben de ultieme test ondergaan.... vloerglijden...

En zijn glansrijk geslaagd!

De sloffen zijn lekker dik, dus voordat hij daar een gat in gesleten heeft...

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

2 Dagen flink doorbreien en dit is het resultaat:


Spannend of het deze keer goed uitpakt met vilten, zodat ze mij passen.

De wasmachine mag overuren draaien om deze sloffen passend te vilten. Ze zijn EEEENORM!

Ik heb het bovendeel van dunne (merino)lintwol gebreid, de zool van een dubbele draad Cascade 220. Ik heb het patroon aangepast. De aanhechting van de zool en de 'boord' heb ik op een meer Judith-vriendelijke manier gedaan. De dubbele zool heb ik met naald en draad vastgezet ipv breiend aan elkaar te zetten (2 paar turbonaalden maat 9 tegen elkaar aan en dan met een extra, wat dunnere naald erbij afhechten vind ik geen pretje). De rolboord heb ik ipv averecht gewoon recht gebreid. Daarna stukje oprollen en vastzetten. Het patroon laat je dat ook vastbreiend/afhechtend doen. Veel omslachtiger in mijn ogen. En nu het klaar is, zie je amper verschil en na het vilten zie je er überhaupt niets meer van.

Omdat deze sloffen zo gigantisch zijn, durf ik het vilten toch wel weer aan de wasmachine over te laten. Ik gok dat er meerdere 'wasjes' nodig zijn om ze klein genoeg te krijgen voor mijn poezelige voetjes ;o)

Het was nog even spannend bij de 2e zooltjes, of ik wel genoeg wol zou hebben. Van het antraciet had ik nog maar een klein bolletje over (en zou dan een andere kleur moeten gebruiken (lelijk) of meer bestellen vanuit Engeland of Amerika (lastig). Maar kijk:

Dit hield ik over. Nog geen meter...

Ik zal het voor de zekerheid bewaren, voor als er ooit een gat in de slof(fen) slijt.

En nu ga ik de wasmachine vullen!
Wordt vervolgd....

Slof slof

Omdat ik de vilten sloffen die ik voor mezelf had gebreid aan mijn moeder heb gegeven, stond er al een tijdje een nieuw paar voor mezelf op het programma. Op de website van Tissien vond ik een lollig model en de werkbeschrijving. En dunne lontwol had ik ook liggen. Hup, aan de slag!

Met dank aan huisfotograaf D.

Gister met al die regen was het ideaal breiweer. Het poepsimpele patroontje (ribbels met op het eind een paar dubbele minderingen) in combinatie met de lontwol en naalden nr. 9 maakte dat ik in een mum van tijd beide sloffen had gebreid.

Het model doet me denken aan de sloffen die mijn oma altijd breide. Maar ik weet zeker dat zij een ander patroon gebruikte (en ander materiaal: acryl in bruin en beige... goede oude tijd :o)

Ze zitten nu in de wasmachine en ik ben erg benieuwd of ze goed vervilt zijn. En of ze nog passen. Altijd weer spannend, vilten in de wasmachine, omdat je geen grip hebt op de mate van vervilten/krimp.

Hela, hola, ik hoor dat de wasmachine klaar is. Gauw kijken!

Oh, dit is niet tof. De sloffen zijn prachtig gevilt. Heel gelijkmatig en dicht en warm geworden. Maar ook zo'n 5 maten te klein....

Goed, dat gaan we de volgende keer dus anders aanpakken. Lekker met een warm sopje om de voeten vilten. Dat gaat met iets meer beleid dan de harde aanpak van tante Miele.

Mooi, nu op zoek naar iemand met maatje... uh.... 34... :o)

Voor wie dit slofje ook wil maken, het is een beetje lastig te vinden op de Tissien-site. In de linkerkolom klik je op 'Produkt in de schijnwerpers'. Bij 'September 2006 - meerkleurenlont Space' vind je na even scrollen het patroon van de sloffen.

Vaderdag

Kadootje voor Leo... check
Kadootje voor Leo's vader... check
Kadootje voor mijn vader... oeps...

Ik kwam er halverwege de middag achter dat ik totaal vergeten was iets voor mijn vader te kopen of te maken. En ja, dan is het zondag en is de keuze (en tijd) dus beperkt. Hmmm.

Gelukkig kun je mijn vader altijd blij maken met iets lekkers en biedt onze voorraadkast in dit soort situaties vrijwel altijd uitkomst. Kortom: probleem opgelost.

Het werd een bananen-sinaasappelcake.

250 gram tarwebloem
10 gram wijnsteenpoeder
snufje zout
150 gram zachte boter
2 eieren
3 geprakte bananen
1 uitgeperste sinaasappel
Een flinke theelepel citroenrasp (het potje is nu leeg :o)

Bloem met bakpoeder, suiker en zout mengen.
Boter erbij, even mixen.
Eieren en bananen erbij, even mixen.
Sinaasappelsap (met vruchtvlees) en citroenrasp erbij.
Alles goed mixen. Bakvorm vullen.

Bakken op 175 graden, ongeveer 50 minuten.

Eet smakelijk!

Honderd!

Dit is hem dan, mijn honderdste blogje. Geen feestelijke toestanden, geen spannende verloting, geen spetterende inhoud. Kortom: eigenlijk niets bijzonders.


Maar soms hoeft het ook niet groots en knallend, maar zit het geluk en het genieten in kleine dingetjes. Zoals het maken van een klein knuffelkonijntje voor ons 2e spruitje.

De voorbereidingen. Knippen en naaien bij de naaimachine en daarna snel richting kamer, waar ik voor de tv met naald en draad het letterlijke 'handwerken' uitvoerde om het konijntje te vullen en in elkaar te zetten.

Het patroontje komt uit het boekje 'Kleine cadeautjes' van Niels Holgersson. Deze keer maakte ik het konijntje van ecru katoenen borg. Lekker zacht en knuffelig.

Een bloot konijntje is ook wat sneu, dus snel een hemdje voor hem gebreid. Er stónd een hart het voorpand gemaasd, maar dat zinde me niet (het geheel werd wat te stijf door de dubbele steken) en is dus weer uitgehaald. Misschien maas ik er nog iets anders op, maar misschien ook niet. Net hoe de wind waait ;o)

Voor D. maakte ik jaren terug ook een knijntje. Die heette in eerste instantie Flappie. Na het zien van een tekenfilmpje van Lars de kleine ijsbeer werd de naam door D. gewijzigd in Lena (de sneeuwhaas uit het verhaal). En inmiddels heet Flappie weer gewoon Flappie. Het arme beest zou er een identiteitscrisis aan overhouden :o).

Flappie ziet er inmiddels nogal plat geknuffeld en vaal gewassen uit. Het jurkje zat ooit bij een Jip en Janneke pyjama (echt Heee-maaa) en paste Flappie precies. Heel af en toe krijg ik D. zo ver dat Flappie gewassen mag worden, maar helemaal blij wordt D. daar niet van: 'Hij ruikt niet meer zo lekker'....

Sloffen vilten - vilten sloffen

De verwachting was dat we inmiddels al in Bolivia zouden zijn, maar helaas. We zijn nog steeds thuis. En de afreisdatum is heel onzeker geworden. We balen verschrikkelijk (zacht uitgedrukt) en proberen de moed erin te houden. De dagen slepen zich voort en naast de dingen die 'moeten', probeer ik tijd te nemen voor dingen die 'mogen', gewoon voor de leuk. En dat komt vooral neer op breien, naaien en.... nou ja, dat is het wel zo'n beetje eigenlijk.

Van het Fiber Trends-patroon Felt Clogs van Beverly Galeskas heb ik al eerder sloffen gebreid (die inmiddels door mijn moeder worden gedragen). Nu was het tijd voor een maatje kleiner.

Patronen, wol en rondbreinaald komen bij GetKnitted.com vandaan. Aanrader!


Met een dubbele draad Peruvian Highland Wool van Cascade Yarns 220 en naaldnummer 9 schiet het lekker op.
Voor het wassen cq vilten. Het zijn nogal luchtige sloffen zo. Uitgerekt passen ze mij!

De zool is dubbelgebreid. Lekker warm en supercomfortabel.

Na het eerste rondje in de wasmachine op 60 graden.

De afzonderlijke steken zijn al veel minder goed te onderscheiden.

Even passen aan grote broer's voeten (ik zie nu dat we hem hoognodig weer van kop tot teen in moeten smeren, hij vergrijst weer).

Na een tweede keer in de wasmachine, deze keer op 70 graden. Perfect vervilt en inmiddels, zoals te zien, een flink maatje te klein voor grote broer en hopelijk passend voor kleine broer.

Grappig, D. heeft sinds zijn 3e nooit veel interesse had in sloffen (of wollen sokken) dragen als het koud is. Maar ineens, na het zien van broertjes sloffen, wil hij ook zo'n paar. Hoera, er is nog hoop!

Klokje rond

En een beetje meer.

Gisteravond lag ik tegelijk met zoonlief op bed. Iets na achten gingen mijn luikjes dicht en vanmorgen om half 10 gingen ze weer open. En voel ik me nu uitgerust? Nee, helaas...

Kadootje

Vanmiddag zat er een verrassend gevulde envelop voor mij bij de post. Een kadootje van Mirre van KissKus. Een poosje geleden hield ze een opruiming van tissueholders/zakdoeken-etuitjes op haar weblog. Je mocht aangeven welke je het leukst vond, dan kreeg je die van haar. Leuk hè, zomaar een kadootje?!

Er zat ook nog een leuke stoffen bloem-decoratie bij, een lollig visite-kaartje (nu weet ik eindelijk hoe Mirre eruit ziet, maar dan wel in een heeeeeeeel klein formaat) en een mooie kaart.

Wat een leuk ding hè? Daar kan geen standaard plastic verpakking tegenop. Ik heb even een drukknoopje op het etuitje bevestigd, zo blijft hij netjes dicht en kan er geen zakdoekje ontsnappen. Kortom: een beetje van Mirre en een beetje van mezelf ;o).

Mirre, heel erg bedankt!!