Dieren (in de) tuin

Hé Irma, kijk, ik heb ook een slak in mijn tuin.


Verjaarskadootje van mijn ouders.
En dat terwijl ik griezel van (echte) slakken ;o)

Plaspauze

Van de week was zoonlief aan het spelen met zijn beste vriend/buurjongetje/klasgenootje (hoeveel geluk kun je hebben met zo'n combi?). Iets met een zoektocht, veel spanning en stiekem gedoe en een paar onmisbare attributen. Na een korte plaspauze werd een ander spel bedacht en even later kwam ik de overblijfselen tegen.

Hier kan ik zo van genieten hè, kleine bewijsjes dat er geleefd en gespeeld wordt hier in huis. Zelfs als dat betekent dat het hier nooit écht netjes zal zijn...

En tja, dat blauwe pistooltje. Ik dacht altijd, in mijn pré-moeder-tijd, dat ik nooit schietspeelgoed in huis zou toestaan. Maar gek genoeg hoef ik er niets voor te doen, het gaat volkomen vanzelf. Jongens schijnen te móeten schieten. Is het niet met een heus speelgoedpistool, dan wordt er wel een Duplo-geweer geknutseld of een geschikte tak gevonden. Ik heb het geprobeerd, een pacifistische opvoeding, maar tot nu toe heeft het nog niet echt gewerkt ;o)

Muts!

Eigenlijk brei ik altijd sokken. Heel af en toe tussendoor iets anders. Sloffen (daarover later meer), een gsm-hoesje (daarover later waarschijnlijk niet meer) en deze fake fair-isle muts:



Geshowd door mijn favoriete model!

Het patroon komt van MagKnits en is veel gemakkelijker dan het eruit ziet.
Gebreid met een bol Noro Kureyon en een halve bol Cascade 220 (antraciet).

Alleen jammer dat ik stiekem niet zo van mutsen dragen houd...

Om in paas-stijl te blijven

Ooit kwam ik dit plaatje tegen van een eierwarmer. Een grappige vorm en poepsimpel om zelf te maken. Stevig vilt, een scherpe schaar, een naaimachine of naald en draad, een kraaltje als ogen of een gaatjes-/leertang (hoe heet zo'n ding officieel?). Isse simpel...

Fijne paasdagen!

Ksssst....

Al een paar dagen geniet ik van mijn nieuwe sokken die ik gebreid heb van mijn magische bol (volgens mij heb ik ook een nieuw persoonlijk record verbroken met dit paar; sok 1 in 2 dagen, dagje rust, sok 2 ook in 2 dagen). Maar ik had nog geen fotootje gemaakt en getoond van het klare paar. Dus bij deze.

Valt trouwens nog niet mee. In je eentje een goede foto maken van het paar sokken dat je aan hebt. Zeker niet met 2 lieve aanhankelijke poezenbeesten in de buurt.

Hier schiet onze streepjeskater, al kopjes gevend aan mijn benen, door het beeld.


Onze zwarte kater kwam natuurlijk ook gelijk even checken of er iets te beleven viel.

Als ik stil zit, mag ik dan ook op de foto?

En hier was het nu allemaal om begonnen:

Pooooost (oftewel Engelse post)

Het blijft leuk, post krijgen.
Zelfs als je het zelf hebt besteld (en betaald).

Vanmiddag lag er een dikke envelop uit Engeland in de brievenbus. Met daarin 4 prachtige strengen handgeverfde wol (50 gram per stuk en per 2 voldoende voor een paar sokken).


De wol (Blue Faced Leicester sokkenwol) komt van The Natural Dye Studio en is geverfd met natuurlijke grondstoffen.

* At the Natural Dye Studio we hand-dye 100% natural fibres and fabrics the historical way, using flowers, roots, leaves and heartwood's. We are committed to being as environmentally friendly as possible .We only use dyes and mordants that will not harm the environment, all our spent dye baths and dye materials are composted and used to fertilise our organic garden*

De linkerstreng heet Cinnamon Sun, de rechter Delft. Delft wordt waarschijnlijk een kadootje, Cinnamon Sun hou ik lekker zelf (helemaal míjn kleuren!).

Ingewikkeld?

Nee, ontwikkeld...

Mijn magische bol is inmiddels getransformeerd tot anderhalve sok (rest volgt) en de inhoud heb ik voor me liggen. Mijn oogst: 2 stekenmarkeerders, 2 kabelnaaldjes, 2 houten eendenknoopjes, 2 keramiek kattenknopen (waarvan eentje nu een prominent plekje heeft ingenomen op mijn tas) en een bolletje paars Bamboe-garen (Phildar). Hmm, wat zal ik daar eens van gaan maken? Het voelt superzacht, ik kijk er naar uit om er mee te breien of haken.


Met het ontwikkelen van het laatste deel van de bol heb ik gesmokkeld. Ik heb even getwijfeld hoe ik de 2e sok wilde hebben. Omdat de kleuren/strepen vrij breed zijn, vind ik het eigenlijk mooier om de 2e sok gelijk te breien (met smallere streepjes/stukjes vind ik het juist wel geinig om ze niet gelijk te breien, met sommige wol is dat ook gewoon onmogelijk). Maar toen moest ik de bol dus vooraf verder afwikkelen om de herhaling van de kleuren te vinden en van daaruit te beginnen. Minder spannend dan gewoon verder gaan waar ik gebleven was en breiende weg de kadootjes ontdekken. Nou goed, uiteindelijk gaat het toch ook om een fijn paar gelijke sokken dat ik met veel plezier ga dragen.

Ik heb een lekker lange boord gebreid en een verstevigde hak (ben ik helemaal dol op tegenwoordig, sluit zo fijn aan).

Het is trouwens wonderlijke wol. In het lamplicht kan ik sommige kleuren maar amper onderscheiden, terwijl dat in het daglicht toch geen enkel probleem is. Ik kan me nu een heel klein beetje voorstellen hoe kleurenblinde mensen dat hebben.

Ik heb veel plezier van het hele magische-bol-gebeuren. Het maken van de bol plus inhoud voor 'mijn' ontvanger, het wachten op en het krijgen en uitpakken van mijn eigen magische bol en het op afstand bekijken van andermans bollen. Tis allemaal leuk. Als er een volgende keer komt, doe ik weer mee!

Kleurige wolletjes

Afgelopen week heb ik weer eens lekker (sokken)wol geverfd.

2 Soorten sokkenwol, met kool-aid, levensmiddelenkleurstoffen en acid dyes.

1 Streng (voor 1 paar sokken) met blauw, turquoise, paars, donkerpaars en donkerbordeaux. 2 Strengen (gelijk geverfd, samen ook voor 1 paar sokken) in roze, geel, oranje, rood en roodbruin.


Beide strengen zijn (nagenoeg) gelijk. De linker heb ik opnieuw opgewonden. Grappig hóe verschillend de strengen lijken.




Door het zonlicht zijn de kleuren op de (buiten)foto lichter dan in het echt. Ze zijn in het echt intenser/donkerder.









Dit lijkt er meer op:






































Deze bol heeft kobaltblauw, turquoise, lila, paars en diepbordeaux. En hoe knap (hèhèhè), het is precies geworden zoals ik het graag wilde.

Mijn magische bol is er!

Liep ik toch bijna de postbezorger mis. Omdat D buiten aan het spelen was, had ik het touwtje uit de brievenbus hangen. Kan hij zichzelf redden (oftewel: het voorkomt dat ik 101 keer naar de voordeur moet lopen). Dus toen de bel ging, dacht ik 'ja ja, leuk grapje' (er wordt nogal eens deurtjebellen gedaan de laatste dagen en ik reageerde dus verder niet. Maar het was dus de postbode en hij was al onderweg naar het fietsenhokje... met een pakje voor mij!

Joepiedepoepie!

Prachtige kaart!

Die krijgt een mooi plaatsje in mijn hobbyruimte

In mijn pakje ook een patroon voor toe-up sokken. Het wordt de hoogste tijd dat ik dat eens ga proberen. Ik zie de voordelen ervan, maar ik val toch telkens weer terug op mijn vertrouwde manier van sokken breien: van de boord naar beneden. Daar hoef ik niet bij na te denken en dat breit zo fijn gedachtenloos.

Ik kon me natuurlijk niet beheersen en heb zowel de bol uit het papier gehaald als het aparte pakje uitgepakt. Mijn lievelings-chocoladenoten. Jummie, jummie, die ga ik lekker helemaal alleen op eten ;o)

Zie je die puntjes uit de bol steken?

Breinaaldjes?

Joepie. Meilenweit Mega Boots Stretch. In míjn kleuren. Ik heb nog niet met deze sokkenwol gebreid (wel een bol van in huis, maar in andere (niet-mijn) kleuren (dus dat worden een paar sokken voor een ander). Ben benieuwd, ik hoor er goede dingen over.

Maar nu zit ik wel met een dilemma. Ga ik van mijn magische bol sokken breien volgens het bijgegeven patroon of kies ik toch ook nu weer voor mijn vaste ritueel (niet nadenken, dus sneller en dus eerder langs de inhoud van mijn bol (waar ik toch wel errug nieuwsgierig naar ben!) en dan voor een volgend paar voor toe-up? Denk denk...

Dankjewel magische geefster. Je hebt me (nu al) heel blij gemaakt!

Loze dozen

Een poos geleden had de Consumentengids altijd een blokje 'Loze dozen'. Onnodig grote verpakkingen voor bepaalde artikelen kregen de aandacht. Ik vond het altijd hilarisch en tenenkrommend tegelijk. Hoe word je genept als consument?

Vanmorgen kwam de pakketjesmeneer van de plaatselijke transportservice aan de deur. Een grote doos, hangend aan het plastic bind-strapje aan zijn wijsvinger. Geen kwestie van ongekende superkrachten, maar een typisch voorbeeld van een loze doos:



Mijn bestelling bij Schlecker is blijbaar in 2-en verdeeld verstuurd (deel 2 is nog niet gebracht). Waarom dit paletmes niet bij de rest in kon, is me een raadsel.

Hier erger ik me dus rot aan, wat een verspilling! Grrrr.....

Vernuftig tasje

Speciaal voor het ruiltje, foto's van het breitasje

Vooraanzicht.
Foto is in volle zon genomen, daardoor te licht (ik zou eens een cursus fotografie en/of fotosjoppen moeten doen). De kleur van de ribcord hangt tegen zwart aan, de cirkels zijn antractiet. Het koordje is antraciet, de stopper en de kraaltjes zijn doorzichtig. Afmeting tas: 30 cm breed, 28 cm hoog.

Close-up van de stof. De cirkels zijn 3 cm. in doorsnee (de binnenkant).

Dichtgeknoopt, zodat er niets uit kan vallen als je het tasje in een andere tas stopt (weekendtas, tugzak, koffer).

De binnenkant gevuld. Ruimte voor je breiwerk-op-(korte-)pennen, plus alle benodigdheden en andere onmisbare spullen. Vakjes te over, alles op zijn eigen plekje.

Stilte (voor onbepaalde tijd)

Voor de toevallige voorbijgangers van dit blog: ik ga voor onbepaalde tijd stoppen met bloggen. Bloggen voelt voor mij momenteel meer als 'moeten' dan als 'willen' en dat is niet bevorderlijk voor mijn gemoedsrust (noch de bedoeling van het hebben van een weblog, lijkt me). Mijn creativiteit staat al tijden op een laag pitje. Helaas. Dus voor nu, bedankt voor het lezen, ik heb genoten van jullie commentaren en..... hopelijk tot later!

Groeten,
Judith

Rikketikketik, van de naalden

Door afleidende factoren staat mijn hoofd creatief gezien naar weinig anders dan sokken breien. Simpele sokken. Geen moeilijke patronen, geen bijzonderheden. Gewoon naar mijn eigen vertrouwde patroon. Hierboven de 'oogst' van dit najaar. Minus een paar sokken dat ik té goed opgeborgen heb en nu dus even niet kan vinden (gelukkig hebben we nog de foto's: paar blogjes terug, het kinderpaar met het korte stukje restgaren Opal) én een paar dat ik inmiddels weggegeven heb (plus nog een paar dat ik niet kan laten zien, omdat het een kadootje is voor een zekere bezoeker van dit weblog... ssssssst). Rechtsonder mijn (momenteel enige) wip. Een paar damessokken in Regia Color.

Links een paar voor Leo, dan 2 paar voor mijzelf, dan 2 paar voor zoonlief. De rest zijn kindersokken in verschillende maten die ontstaan zijn als restverwerking uit mijn garenvoorraad. Voor de weggeef, voor de verkoop of voor ooit, voor de kindervoetjes die hopelijk dit huis nog gaan vullen.

En ja, ik had de foto natuurlijk even moeten bijsnijden. Zie ik nu. Naja, dit geeft jullie mooi een kijkje naar de achterkant van mijn favoriete stoel (al zit ik eigenlijk altijd op de bank) en op een Intratuin-tas vol videobandjes van 'vroeguh' die Leo op DVD's aan het branden is voor zijn ouders (groot GROOT karwei). De sokkenshowtafel? De Duplo-mand (waar, helaas, niet meer mee wordt gespeeld). Denk nu niet gelijk dat mijn hele huis vol staat met rieten meubelen (niet dat daar iets mis mee is, alleen niet mijn smaak), hierbij houdt het rietgedeelte op. Oh nee, help, hier lieg ik. Onze tuinstoelen zijn ook van riet. Misschien hou ik toch meer van riet dan ik dacht (Whoehahahaaaargh).

P.s. We hebben ook een (verantwoord) teakhouten tuinset en een blauwgeverfde bank en stoel (nog uit mijn studietijd), maar die staan door gebrek aan ruimte (postzegel tuin, weet je nog?) elders opgeslagen. Hopelijk volgend jaar op onze nieuwe stek meer ruimte (dat is eigenlijk al wel zeker, joepie!)

Hmmm...

Íemand hier in huis vindt de koekjes wél lekker...

Bij de thee (of koffie of limonade of..)

Gisteren heb ik (sinds heeeeel lang) weer eens koekjes gebakken. Het recept had ik ooit eens uitgeknipt uit één of ander tijdschrift (by-the-way daar zou ik eens mee moeten stoppen; met alle verzamelde en nog eens uit te proberen recepten kan ik gerust tot mijn 167e jaar voort).


Ze zien er hartstikke leuk uit, maar helaas valt de smaak nogal tegen. Een beetje saai van smaak, ondanks het cacaopoeder in de helft van het deeg. Volgende keer ga ik experimenteren om een beter resultaat te krijgen.

Er staat hier nog een emmertje gekregen (val)appels in de keuken, die dringend verwerkt moeten worden (nadeel van valappels, ze rotten heeeeeeel snel door de beurse plekken). Wat zal ik gaan maken? Een appeltaartje, appelcrumble als toetje voor morgen of toch maar lekkere appelcompote? Mmmmmmm....

Geen koude voeten

Aan het weer kan het niet liggen, maar ik ben weer helemaal op de sokkenbreitoer (leuke woordspeling?!). Zo tegen het najaar krijg ik altijd kriebels om de breinaalden erbij te pakken en sokken te breien. Dat hangt bij mij samen met meer tv-kijktijd, waarin ik de tijd graag nuttig besteed. Ik vind het 's avonds te fris én voornamelijk te donker om lang buiten te zitten (kaarslicht is niet handig voor lezers en kleurenblinde rummicub-spelers), dus trekken we weer meer naar binnen. Hoe jammer, de zomer kan mij niet lang genoeg duren....

Aan de andere kant zijn er weer een paar leuke tv-programma's begonnen, daar ben ik dan wél weer blij mee. Boer zoekt vrouw, Expeditie Robinson, Peking Express, de Lama's. Maar om nu al die tijd met lege handen op de bank te zitten, dat kan ik niet goed. TV kijken voelt dan toch een beetje als verspilling van tijd. Tijd voor bank-knutsels dus. Ik heb een stapel wasbare wattenschijfjes gemaakt (waarover later misschien nog wel een blogje). En dus sokken gebreid. Heerlijk, gedachtenloos breien.

Een poosje terug maakte ik de volgende foto. Daar wilde ik een blogje aan wijden (of is het weiden?). Dat bleef erbij (story of my life). Inmiddels is het dus een 'oude' foto, wegens nieuwe(re) productie. Dus voor nu (of eigenlijk 'van toen'):

Van onder naar boven of van groot naar klein:
Botter Oslo, 6-ply, maat 47
Regia Crazy Color, 6-ply, maat 39
GB Color, 6-ply, 100 % wol superwash, maat 29
Opal, 6-ply, maat 20 (restje van een paar sokken maat 47)

Na mijn eerste paar sokken voor manlief, had ik me vast voorgenomen nooooooooit meer sokken in maat 47 te breien. Eindeloze boorden, eindeloze voeten, er kwam geen einde aan. Ik heb het bijna 9 jaar volgehouden (leve de bazars van de vrouwenverenigingen van de kerken hier op het eiland). Tot ik 'dikke' sokkenwol ontdekte. Hiermee zijn zelfs reuzenvoeten te overzien.

Vallen mijn luie boordjes erg op? Een stukje ribbels en dan hop, snel over op rechttoe rechtaan. Sinds kort ben ik van mijn lange ribbelboorden afgestapt, ik vind recht zoveel fijner breien. En ik heb nog niet echt verschil in draagcomfort gemerkt. Ook heb ik het idee laten gaan dat sokken van strepend garen altijd precies gelijk moeten zijn. Ik was daar eigenlijk best wel heel pietluttig in en ik kan niet garanderen dat ik niet ooit weer ga tweeling-breien. Maar voor nu vind ik het wel goed, sokken hoeven niet per se precies gelijk te zijn (de kracht zit hem in de herhaling toch?).

Ik ben mijn restjes aan het opbreien. Vergeef me mijn rare afwijking: ik vind het leuk om tot het allerlaatste restje door te breien. Zodat ik geen restje van een restje over houd. Ik verdeel het restant garen in 2-en en brei 2 sokken tegelijk op (2 setjes sokkennaalden). Dit laatste doe ik trouwens altijd, het is voor mij de ultieme oplossing voor het 2e-sok-syndroom waar ik erg veel last van heb.

Dit bedoel ik dus met geen restje van een restje. Deze laatste centimeters kon ik met een gerust hart weggooien (had ik al eens gezegd dat ik niet zo weggooierig/opruimerig ben?)

Een andere keer show ik de andere recente breisels.

Oogsten van een postzegel

Oei oei, wat is het lang geleden dat ik hier iets schreef. Laten we het erop houden dat mijn hoofd helemaal niet naar bloggen stond de afgelopen tijd. Bij deze een (misschien halfslachtige) poging om weer wat actie in dit weblog te brengen.

Naast onze groententuin hebben we ook in de tuin bij huis wat te oogsten.


De tomatenplanten hebben last van phytophtera. Helaas, niets aan te doen. Vanmiddag cherrytomaatjes geoogst. Een aantal nog veel te groen, maar die kleuren wel na in de vensterbank. Als de tomaatjes té rood worden aan de plant, scheuren ze en rotten ze aan de plant. Zonde zonde.

De gele tomaatjes zijn gele peertomaatjes. Tijdens de voorjaarsvakantie gekocht bij de Hortus Botanicus in Haren (Groningen). Er stond nog 1 plant en die kon ik, nieuwsgierig naar dit voor ons onbekende soort tomaten, natuurlijk niet laten staan. De oogst is niet royaal dankzij de phythophtera. Ik ben snipverkouden, dus ga het proeven nog even uitstellen. Op dit moment proef ik namelijk helemaal niets.

En dit belooft een goede oogst te worden. Aan het begin van de week de druivenstruik flink gesnoeid, zodat de trossen optimaal van de zon kunnen profiteren. Nou, zon hebben ze gehad de afgelopen dagen. Je ziet de druiven per dag blauwer worden.

Jammer dat wij geen wijn lusten, het lijkt me zo leuk om wijn te maken van onze eigen oogst. Maar ja, om het voor een ander te maken is ook niet erg logisch (plus dat je niet kunt proeven of het lekker is, voor je het weggeeft).

Oeps, ben ik de peren vergeten. Mijn 2 jaar geleden gekregen perenboom hangt vol. Het is nog maar een ielig boompje en ik had nog helemaal geen peren verwacht de eerste jaren. Maar hij hangt vol, het ziet er veelbelovend uit.

Something...

Toen ik vanmorgen in de zon aan de tuintafel zat te lezen, moest ik ineens aan het Engelse trouw-riedeltje denken.

Something old
Something new
Something borrowed
Something blue




















Onze tuintafel (old) werd jaren geleden Kretablauw (blue). Na jaren trouwe dienst (en een winter buiten staan) begon het verval heftig toe te slaan. De zijkanten brokkelden af, de verf van het blad is deels afgebladderd. Kortom: géén gezicht! Totdat we een andere tafel naar onze zin hebben gevonden (even de rommelmarkten en - veilingen van deze zomer afwachten), moet deze tafel het eigenlijk nog even volhouden. Maar zoals het was, kon écht niet meer. Dus een 'red de tafel de zomer door'-plan bedacht en een meter tafelzeil (new) gekocht. De enige niet-tuttige print (erg veel keuze hebben we hier trouwens sowieso niet). Op de tafel geplakt en voila, een originele, praktische tafel waar we weer een nieuw seizoen gebruik van kunnen maken (voor het gemak ga ik gewoon uit van een mooie zomer).















Ik was 'borrowed' niet vergeten, kijk: mijn recente bieb-boek.

Leve de techniek...

Soms heb ik het gevoel dat ik het niet allemaal bij kan houden, alle ontwikkelingen op het gebied van de techniek. Ik heb zojuist alle mogelijke moeite gedaan om een cd-tje van Acda en de Munnik (Live in Bloemendaal) te kunnen luisteren. CD in de stereotoren, cd eruit, weer erin, weer eruit, cd schoonmaken, in een ander bakje van de wisselaar gedaan, uiteindelijk de cd in de cd-speler in de hobby gestopt. Maar geen geluid, niets nada. Mopper, mopper, hoe kan dat nu, het is een nieuwe cd. Totdat ik (pling, helder moment) bedacht dat het geen cd, maar een dvd is. Tja....