Sneeuw.........

........ KLOKJES!

Hallo kleine witte liefies, daar zijn jullie dan eindelijk.
Ik heb zooooo naar jullie uitgekeken!

Kiloknaller!

Een cadeaubon twv 500 euro krijgen als prijs voor een simpel spelletje en die mogen besteden aan boeken, cd's etc is eindeloos leuk (en tegelijk ook een beetje ongelofelijk). Zoals beloofd hier mijn Bol-Boeken-Buit :o). Een deel daarvan om precies te zijn, want er is nog een restbedrag over ook....


Mini-statief

PES 2010 (playstation-spel voor onze voetbalfanaat)

Quilt en Patchwork

Doe Het Zelf (voor mijn doe-het-graag-zelvende manlief)

101 Designer One-Skein Wonders

Signature Scarves

Knitting New Scarves

Moderne Quiltontwerpen

Toffe Tasjes

Tassen met Klasse

In Sheep's Clothing

Vilten met Kinderen

Alterknits Felt

Uniquely Felt

Good Things

Knit One en Needled to Death

Sublime Stichting Craft Pad

Nigella Bijt en Hoe word ik een goddelijke huisvrouw?

All New Square Foot Gardening

Knitted Gifts

Good Things for Organizing

En, dus, uh, ja, wordt vervolgd.....

Appels en bomen

Heeeeee, hier begint een jongetje op zijn moeder te lijken.......





P.s. Over boeken gesproken.... wordt het niet eens tijd voor een Bol-Boeken-Buit-Blogje, Judith?

Alle beetjes helpen...

Help Haïti

En alweer is Haïti getroffen, deze keer is het een aardbeving, die de situatie nog schrijnender maakt dan hij al was.

De beelden zijn schokkend, de feiten ontluisterend. Een financiële bijdrage overmaken naar Giro 555 helpt het leed in Haïti een klein beetje verzachten, maar misschien wilt u liever een kleinschaliger project steunen waarvan elke cent op Haïti terecht komt waar het zo keihard nodig is.

Wij vertellen U graag over de Stichting Naar School in Haïti. Een project in Kenscoff ten zuiden van de hoofdstad Port-au-Prince, het episch centrum van de aarbeving. Deze stichting is opgericht door Marijke Zaalberg. Sinds 1995 werkt zij in Haïti, een land dat al jaren geteisterd wordt door politieke onrust, geweld en een schrijnende armoede. De stichting heeft een aantal scholen opgericht en geeft hiermee de armste kinderen een kans op onderwijs. Hiernaast bestaat een belangrijk deel van de werkzaamheden uit het bieden of organiseren van (tijdelijk) onderdak, voedsel, kleding, (geld voor) medicijnen aan kinderen en/of hun ouders. Momenteel heeft dit logischerwijs de allerhoogste prioriteit.

Enkele van onze Amelander Haïtiaanse kinderen hebben bij Marijke in haar huis gewoond, zij heeft met alle zorg en liefde voor onze kinderen gezorgd. Wij zijn haar ontzettend dankbaar wat zij voor onze kinderen heeft betekend en nog steeds betekent, zij maakt het mogelijk dat er contact blijft met de biologische familie van onze kinderen. Wij maken ons zorgen, hoe gaat het nu met hen……?

Met deze actie willen wij Marijke alle steun geven die zij nu zo hard nodig heeft om de kinderen en mensen van Haïti te kunnen helpen.

Wij hopen op uw steun,

Rabobank Westerbork 3694 39 511 t.n.v. Help Haïti

Ontzettend bedankt!

Cobina Hesselink
Yvonne Brouwer
Judith Visser

Haïti

Het land waar de roots van onze oudste zoon liggen en ons hart. De beelden zijn schokkend, de feiten ontluisterend. Het komt snoeihard binnen.

Hier liepen wij 8 jaar geleden rond. Probeerden het land van onze zoon te bevatten. Zoveel armoe, zoveel ellende, maar ook zoveel schoonheid. Onder de indruk. En voor altijd een deel van ons leven.

Haïti had het al zo moeilijk....

Giro 555, ik hoef niet uit te leggen waarom.

Bloed, zweet, geen tranen

Vorig jaar (klinkt langer geleden dat het was) volgde ik een workshop beenbewerken. Na een kort verhaal over de geschiedenis en de techniek, mochten we zelf aan de slag om van een stukje bot (soepbonkje) iets te maken.

Het was een middag lang hard werken (zweet), ik stak mezelf met een puntig vijltje in mijn vel (bloed) en het resultaat was heel verrassend (geen tranen).

Het is altijd leuk om te zien hoe verschillend de eindprodukten zijn, terwijl je allemaal met hetzelfde materiaal en gereedschap werkt.




Ik maakte een naald. Ik ben al een poosje van plan om eens iets te doen met de oude handwerktechniek 'Naaldbinden'. Om daar een benen naald voor te gebruiken, vind ik wel toepasselijk.




Vaag te zien zijn mijn initialen. Er vakkundig ingekrast (zo uit de losse hand, met een zakmes) door één van de workshopleiders.

Vorig jaar waren we in het Historisch Openlucht Museum in Eindhoven. Het weekend stond in het teken van de Vikingen (die hadden 'vecht-les'), maar er waren ook allerlei demonstraties van verschillende ambachten. Zo leuk, een 'levend' museum! Er was ook een beenbewerker aan het werk. Hij had verschillende benen naalden te koop, voor € 7,- per stuk. Dat vond ik toen een flinke prijs. Maar na het volgen van de workshop weet ik dat dat eigenlijk een koopje is. Die naalden zijn minstens het dubbele waard.

Ik zag in het krantje van het Sociaal Cultureel Werk dat de workshop beenbewerken wegens succes nog een keer gegeven wordt. Ik zit er over te denken om me nog een keer aan te melden. Het lijkt me leuk om een Diz te maken. Natuurlijk kan ik dat ook gewoon thuis doen, maar het is ook wel heel gezellig om met een groepje te zitten zweten :o)

Uitzicht

De wereld is mooi met een laagje sneeuw.

En helemaal met zulke luchten...

Nieuw jaar, nieuwe kansen

Hé big spender...

Heb ik eens een leuk nieuwtje, vergeet ik het helemaal te vertellen hier op mijn good old blog.


2 Weken geleden kreeg ik een mailtje van Bol dat ik een prijs had gewonnen met het Sinterklaas-spel. Een simpel spelletje waarin je kadootjes in schoorstenen moest gooien. Paar keer oefenen en ik had het voor elkaar (jahaaaa, zó simpel was het dus). Ik was dat hele spelletje alweer vergeten toen ik dus dat berichtje van Bol in mijn postvakje vond.

Mijn prijs was een cadeaubon van .... schrik niet.... 500 Euro! Ik kon het niet geloven, heb dan ook gecheckt of het geen grapje was. Maar nee, serieus gewonnen en een serieuze prijs. 500 Euro, hemeltjelief, dat is me nogal wat. Dat zijn heul veul boeken (of cd'tjes of dvd'tjes of spelletjes of of of).


Na intern overleg heb ik besloten mijn mannen mee te laten delen in de pret, zij mogen alledrie iets uitzoeken bij Bol. En de rest ga ik heerlijk verbrassen, tralalalaaaaa :o)


Wordt vervolgd. Uiteraard!

En nog een witte ook!

En geniet van de sneeuw (zolang het nog kan, want oh, oh, de dooi), want stel dat het weer 28 jaar duurt voor we een witte kerst hebben...

De caviaatjes van onze kerstkrans vond ik de afgelopen maanden in mijn brievenbus als dankjewel voor het organiseren van het Waanzinnige Wolabies Wol Weekend afgelopen september. En ik neem me stellig voor nog dít jaar een blogje te schrijven over dat WWWW. Wordt wel eens tijd, ahum.

Uithaalbreien?

Vooruit, laat ik weer eens een breiblogje schrijven. Of moet ik zeggen, een uithaalblogje?

In de goodiebag van het WWWW (= Waanzinnige Wolabies Wol Weekend; daar wil ik zo graag nog een blogje over schrijven, het was zó leuk!) vond ik o.a. een stuk Bluefaced Leicester lontwol, prachtig geverfd door Annette in roze, rood en roest. Het had de toepasselijke naam 'Rozenroest'. BFL is mijn alltime favoriete wolletje en de kleuren vond ik gelijk super. Daar wilde ik iets moois van maken, voor mezelf. Als herinnering aan het fantastische weekend. Een warme set voor de winter leek me heerlijk. En baret en een col/nekwarmer bedacht ik en ik ging op zoek naar patronen.

Ik spon de wol bewust een beetje onregelmatig en dikker dan mijn 'standaard' is. Het patroon voor de baret is heel simpel, het garen, de subtiele kleuren en de structuur mogen het werk doen.

2 Dagen breien en de baret was klaar. Een rolrandje onderaan en de rest tricotsteek. Heerlijk zacht en warm..... maar ik vond hem wat te slap, te vormeloos. En dus..... brei ik hem nu opnieuw. Op naalden van een halve maat dunner en wat meer steken (ter compensatie). Het breisel voelt nu veel fijn aan voor een baret. Ik hoop dat hij straks goed past (mijn proeflapje heeft me namelijk schandelijk voor de gek gehouden bij baret nr 1). En anders haal ik hem gewoon weer uit. Gek genoeg vind ik dat geen straf. De wol breit heerlijk en ik merk steeds dat ik met mijn eigen gesponnen wolletjes meer een procesbreister ben dan een resultaatbreister. Heel verrassend.

Is het erg gemakzuchtig of lui om tegelijk uit te halen en te breien?

Na de baret begin ik met de col. Ik heb een patroon uitgezocht waarvan ik denk dat het goed bij de baret past. We'll see.

Nodig

Woensdagmorgen half 12
Vragenlijst
Keuring
Vingerprik
Au
HB 9,5
Languit-stoel
Sjorband
Dikke naald
Andere kant uitkijken
Raak
8 Minuten
Halve Liter
Donkerrood
Pleister
Soep en een broodje
Bedankt
Graag gedaan


Geef jij al bloed?

Biet(je)

Het is een goed bietenjaar

Deze ene biet was groot genoeg voor ons vieren.

Vroeger (je wordt oud als je over vroeger begint te vertellen...) gaf ik als verjaardagsetenswens standaard rode bietjes, gebakken aardappelen en een gehaktbal op aan mijn moeder. En ik vind dat nog steeds heerlijk. Ik weet nog dat ik als kind graag een restje rode biet koud op brood at. Hoezo een echte bietenfan?

Mét ballen

Oei, ik voel me zo'n slechte blogger de laatste tijd. En dat is niet omdat ik niets te vertellen heb en te laten zien. Eigenlijk het omgekeerde. Er is zoveel, dat ik gewoon niet goed weet waar ik moet beginnen.....

Vooruit, mijn werk-in-uitvoering-tas. Een tijd terug breide ik voor mijn tante een tas die ik daarna heb gevilt in de wasmachine.

Paarse wol met een subtiele strook met een zilveren lurexdraadje. Ik was zo enthousiast over het resultaat dat ik voor mezelf ook zo'n tas wilde maken. Maar dan groter. En grijzer. En met 'iets' erop gevilt of geborduurd.

Het plan sudderde een poosje en toen ging ik van start.

Ik breide een heeeeeeel grote tas van dikke wol. Eskimo van Drops om precies te zijn, heerlijke zachte wol die zich perfect laat vervilten (vollen).

Die liet ik in de wasmachine 'krimpen' tot ie nog ongeveer de helft van het oorspronkelijke formaat was. Een soepel, maar stevig viltsel is het nu. De tas heeft ingebreide handvaten, maar krijgt nog een hengsel, zodat ik hem ook als schoudertas kan gebruiken.

Ergens op het internet las ik de ultieme tip voor het blokken (= na het wassen je breisel opspannen om de juiste vorm/afmeting te krijgen). Blokken werkt perfect met.... blokken. Duploblokken. Je bouwt een frame-pje van de blokken in de maat/vorm van het voorwerp dat je wilt blokken. Daar schuif je de, in dit geval, tas omheen en laat de boel drogen. Ondertussen probeer je je jongste kind uit te leggen wat jij met zíjn blokken aan het doen bent :o)

Je breisel moet strak om het blokkenframe zitten, zodat het als het ware wordt opgespannen. Op de foto is het frame te klein, dit is dan ook niet het échte blokken wat je ziet, maar een voorbeeldje. Ik had het frame al afgebroken, voor ik bedacht dat dit misschien best een handige tip is om te delen. Dus even een snelle fotoshoot ingelast, speciaal voor dit blogbericht.

Een grijze effen tas is natuurlijk veel te saai en het roept om een versiering. Ooit zag ik een tas met allemaal gekleurde cirkels erop. En dat idee heb ik getransformeerd tot mijn eigen stippentas. Met gekleurde lontwol en viltnaalden prik ik overal stippen op de tas. Om de cirkels mooi rond te krijgen, gebruik ik tape-rolletjes. Koekjes-uitstekers werken ook goed bij het prik- of droogvilten, maar die heb ik niet in het rond. Vandaar de plakbandrolletjes, een goedkoop alternatief. Daar leg ik een plukje wol in en prik er dan net zo lang op tot de wol goed vast zit en een mooie stip heeft gevormd. Dan met het kleinere rolletje prik ik er een kleinere stip op van een andere kleur wol.

Het begin:

Ik ben nu ongeveer op de helft van de stippen. De katoenen voering (met veel zakken) ligt klaar, die naai ik er straks in. En dan dus nog even op zoek naar een geschikt hengsel. En dan is mijn grote grijze bonte tas klaar :o)

Eenzame sokken....

Klik hier voor een filmpje van een bijzonder eenzame-sokken-kunstwerk.

Groentje

De wereld ligt aan mijn voeten....

Of eigenlijk, aan mijn nieuwe schoenen.

Ik ben nog niet vaak zó blij geweest met nieuwe schoenen.

Kiekeboe(kje)

Ik heb vandaag een nieuw paspoort aangevraagd.
Mijn oude wilde ik graag weer mee naar huis (reis-stempels, sweet memories en zo).

Het Wilde Westen is er niets bij....

Little green bag

Wat doe je met een katoenen reclame-tasje, waarvan de kleur je wél, maar de print je niet aanstaat?


Daar freubel je met een paar lapjes stof, lint en knopen een onderweg-brei-tasje van.
Kijk maar....





Een grote 'gepatchworkte' zak over de print heennaaien, drukknopen erop 'drukkeren', hoekjes vouwen en vastnaaien. En eigenlijk was dat het wel zo'n beetje. Kan het simpeler?





En voor iedereen die mij regelmatig hoort mompelen dat ik niet van groen hou..... wél van déze kleur groen (het is daarom ook niet toevallig ook de kleur van onze trap en het gordijn bij de voordeur :o)



P.s. Zijn er meer bloggers die al een paar dagen gedonder hebben met het uploaden van foto's? Of eigenlijk meer het verplaatsen van foto's in je berichten? Het is hopeloos momenteel hier :o(

Keek van de Week - mét muisjes

Hoe vier je de geboorte van 3 cavia-babietjes? Met muisjes :o)

Cakejes met muisjes in dit geval. Roze én blauwe, omdat het geslacht der cavia's nog niet definitief is vastgesteld.

Cupcakes:
Voor 12 standaardformaat cupcakes of 24 mini-cupcakes
125 gram boter, zacht
125 gram suiker
2 eieren
125 gram zelfrijzend bakmeel (of cakemeel)
2 eetlepels melk

Verwarm de oven voor op 190 graden

Klop de boter en de suiker in een kom tot een luchtige massa. Voeg de eieren, het meel en de melk toe en klop tot een glad beslag.

Verdeel het beslag over de bakvormpjes en bak tot de cakes gerezen en lichtbruin zijn en in het midden net stevig aanvoelen. De standaard cakejes hebben ong. 15 minuten nodig, de minicakejes 12.

Haal de cakejes uit de oven en laat ze afkoelen.

Roomkaastopping:
200 gram roomkaas
scheut citroensap en eventueel citroenrasp
3-4 eetlepels poedersuiker

Klop de roomkaas zacht. Klop het citroensap (en eventueel rasp) er doorheen. Klop er de peodersuiker door.

Smeer de topping op de afgekoelde cakejes en strooi er gekleurde muisjes op.

Geniet ervan en vier het leven!

Het recept voor de cupcakes en de topping komt uit: 'Cupcakes' van Sue McMahon. Een prima bakboekje met meer dan 80 heerlijke recepten voor elk moment en voor ieders smaak. Van simpel tot bijzonder. Aanrader!


P.s. Sorry, tóch weer een berichtje met cavia-inhoud....

Klein, zwart én schattig

Ik vrees dat er nog heel veel cavia-foto's gaan volgen, want we zijn helemaal verliefd op het kleine spul. Gooi de tv maar weg, cavia-kijken is veel leuker. Die kleine koppies, de gekke lange achterpootjes, de geluidjes, het eigenwijze stro-knabbelen (nu al, 1 dag oud), de trotse en beschermende Poemama, de kruinen her en der (dankzij de papa), het ontdekken van de bruine vlekjes op verschillende plekken (ook dankzij de papa), de huppeltjes door het hok, de zachte velletjes..... álles is lief en schattig.

Dus, daarom....

De verkenningstocht door het hok eindigde voor deze kleine cavia ín de stro-bal. Waar we hem/haar snel uit hebben bevrijd en daarna de bol voor de zekerheid maar uit het hok gehaald.

Oudste wil ze het liefst allemaal knuffelen.

En, om eerlijk te zijn, ik ook....

Misschien, heel misschien, morgen weer eens een cavia-vrij berichtje.